Pashokjesangst

Jawel, daar sta ik dan. Al het enthousiasme over het feit dat ik ging winkelen en geld uit ging geven is, samen met mijn zelfvertrouwen, het pashokje uitgevlogen. Wanneer ik me omdraai, schijnt het onflatteuze licht over mijn lichaam en merk ik ineens op dat ik er beter uitzag toen ik vanmorgen in mijn eigen spiegel keek.
Laten we even eerlijk zijn; pashokjes zijn een hel. Niet alleen omdat het licht zo verschrikkelijk is, dat mijn hele lichaam lijkt alsof het de inspiratie was voor de film Flubber, maar ook omdat het lijkt alsof ze elke keer de maten veranderen. Ik kon toch zweren dat ik de vorige keer in kleinere maat paste, maar de skinny jeans maken een eng geluid wanneer ik deze over mijn heupen probeer te krijgen. Ik zucht en ga op zoek naar een grotere maat, maar niet voordat het meisje bij de pashokjes me besluit nog eens extra te vernederen.
“En, is het gelukt?” vraagt ze vrolijk.
Dit is ongeveer het moment waarop ik mijn kledinghanger in haar oog wil rammen, maar ik hou het op een glimlach en ik zeg: “Nee, ik pak even een andere maat”.

Ik besluit voortaan alleen maar salades te eten en nooit meer pashokjes in te gaan. Bovendien beloof ik mezelf dat, als ik ooit op een bizarre dag een kledingwinkel open, ik alleen maar fantastisch mooi en flatteus licht over het winkelende publiek laat schijnen. Dan kom ik thuis en bekijk ik mijn nieuwe kleding nog eens. Een iets grotere maat staat me eigenlijk gewoon het best en wanneer ik mezelf eens goed bekijk, zie ik ook wel dat ik er niet zo verschrikkelijk uitzie. Toch trap ik er elke keer in wanneer ik een kledingwinkel binnenstap. Misschien moet trots zijn dat ik er zo uitzie en het de volgende keer anders aanpakken.
“En, is het gelukt?” vraagt het meisje weer eens.
“Nee”, zeg ik, “deze kleine kleding kan de fantastische vormen van mijn lichaam niet aan. Misschien een grotere maat?”

Advertenties

12 gedachtes over “Pashokjesangst

  1. Ik hoor altijd verhalen over De Verschrikkelijke Pashokjes, maar zelf heb ik dat niet. Nou ja, niet altijd. Tenzij ik bikini’s of bh’s moet passen – dat is de hel. (:

  2. leuk geschreven, en helaas ook heel herkenbaar. Ik was een keer aan het passen in de H&M dus ik greep een maat 36 (dat is de maat die ik normaal gesproken heb, en waar ik ook erg tevreden mee ben) In het pashokje past mijn ene been gewoon al niet in die stomme broekspijp, maar hij moet en zal aan. Dus ik wurm me in het veel te strakke geval, maar dan krijg ik de rits niet dicht. Dus ik pak een maat 38 uit het rek. De broekspijpen glijden wel iets makkelijker aan, maar helaas kan de rits nog steeds niet dicht. Okee. Maat 40. En weer gaat de rits niet dicht. )@#()@#.

    Toen ben ik boos de H&M uit gegaan, want een maat 42 gaat mij helaas toch écht te ver!

  3. Ik vermijd bewust sommige winkels omdat ik weet dat het licht van de pashokjes daar zo verschrikkelijk is. Serieus, wie is er ooit op het idee gekomen TL-buizen in een pashokje te hangen?

  4. Hele leuke blog! Love you’re humor!!! K ga je meteen volgen 🙂
    en tsja… pashokjeslicht… ik denk dat ze dat in een aparte winkel verkopen. Net zoals de lucht in ziekenhuizen en wachtruimtes bij de dokter. Ik ben er heilig van overtuigd dat ze dat s’ochtends met een spuitbus even doorsprayen…;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s