Kort verhaal: diamant

Mart de Wit was een reusachtige man. Alles aan hem was groot: zijn vingers als braadworsten, zijn shirt waarin een klein kind zou kunnen verdwijnen, de porties eten die hij zichzelf elke dag voorschotelde en die een klein land zouden kunnen voeden. Hij rookte als een ketter, wat als gevolg had dat zijn stem klonk als een kapotte brommer. Dat laatste maakte hem, samen met zijn enorme omvang, angstaanjagend genoeg om kinderen te laten huilen wanneer hij met hen probeerde te spelen. Iedereen die Mart kende, wist namelijk dat hij een hart van goud had. Onder die huid waar elke ader fel doorheen scheen, school een klein jongetje wiens ergste daad was dat hij zijn moeder liet huilen toen hij als twaalfjarige voor het eerst een sigaret opstak – en betrapt werd. Hij had iets magisch om zich heen hangen. Niet magisch in de zin dat hij elk moment geesten kon gaan oproepen, maar juist dat hij in staat was om iedereen die maar dichtbij genoeg kwam het gevoel te geven van puur geluk. Het was alsof hij zoveel liefde in zich had dat hij overstroomde bij een ieder die een dergelijke liefde aan hem gaf. Desondanks was Mart ongehuwd.
“’t Deert me niet”, bromde hij altijd, “kan ik tenminste blijven roken”. Dan begon hij bulderend te lachen en stak hij er nog een op, als protest tegen de geliefde die hij nooit had gehad. Maar ergens in die daden lag verdriet te sudderen en elke keer dat hij dat zei, werd het verdriet sterker, tot hij op een dag in tranen uitbarstte. Ik was de enige die het zag. Ik was de enige die hem voor het eerst in veertig jaar zag huilen en de enige die kon opmerken dat zijn tranen zo klein waren als de glinsterende diamantjes in trouwringen. Blijkbaar was toch niet alles zo reusachtig bij Mart.
Hij draaide zich met zijn rug naar me toe, terwijl hij naar adem hapte tussen het snikken door en hij probeerde zichzelf te kalmeren, maar het leek daarmee alleen maar erger te worden. Het leek alsof jaren van opgekropt verdriet zich een weg naar buiten vocht, want na elke traan kwamen er nog tien meer en na die tien nog twintig, enzovoorts.
“Oh God, het houdt niet op”, zei hij na een half uur onafgebroken huilen.
Ik wilde een arm om hem heen slaan, hem zeggen dat het wel goed kwam, dat altijd alles goed kwam, maar wie was ik om dat te zeggen? Ik kon hem geen leugen verkopen, deze man met een hart dat pure liefde pompte en zijn vertroebelde ogen waar doorzichtige diamanten uit stroomden, nee, ik kon het niet over mijn lippen verkrijgen, dus ik stond daar maar, terwijl Mart bleef huilen, minuten, uren, totdat de bui weer over was. Zijn gezicht was overstroomd met de eenzame jaren en hij leek vermoeid van de arbeid die hij had verricht.
“Zo, dat lucht op”, zei hij. “Sorry dat je dat moest zien”.
Ik knikte en ik haalde adem om wat te zeggen, maar Mart was al bezig te bulderen van het lachen en het opsteken van een sigaret, alsof het voorgaande nooit gebeurd was. En na al deze jaren weet ik nog steeds niet of dit eenmalig was of een terugkerend fenomeen, maar het verdriet bleef er, in de diamanten ogen van het reusachtige jongetje.

Advertenties

12 gedachtes over “Kort verhaal: diamant

  1. Leuk geschreven, en ook een beetje zielig.
    #Ja, het klopt inderdaad dat je niet kunt reageren op mijn nieuwe post, ik was aan het experimenteren met blogger, en hoe je kon zorgen dat mensen wel en niet kunnen reageren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s