Schriftjes

Op de middelbare school had ik een leraar, laten we hem voor het gemak meneer Korthuizen noemen. Meneer Korthuizen had een aantal liefdes: ontzettend vervelende en verwarrende multiple choice-vragen stellen tijdens toetsen, overmatig veel afkortingen gebruiken bij het schrijven op het schoolbord en de klas neerbuigend toespreken. Hetgeen wat me echter het meest is bijgebleven is zijn liefde voor verkleinwoorden. Ik voelde me regelmatig alsof ik me in Madurodam bevond, met mijn ‘schriftje’ en ‘boekjes’ en ‘aantekeningetjes’. Het was irritant tot op het punt dat ik mijn schriftje uit elkaar wilde rukken en de papiertjes in het prullenbakje wilde gooien.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind verkleinwoorden leuk. Ik vind ze vaak schattig en grappig, op dezelfde manier als dat ik kittens schattig vind. Verkleinwoorden maken gesprekken lichter en leuker om naar te luisteren. Het probleem was dat meneer Korthuizen zoveel van verkleinwoorden hield, dat elke zin er wel een bevatte.
Het was pas toen ik een aantal maanden klaar was met de middelbare school toen ik me realiseerde dat meneer Korthuizen met zijn lesmethodes het beste met de klas voor had. Eigenlijk was hij heel aardig en geïnteresseerd. Ik heb alleen nooit begrepen waarom hij zoveel van woorden hield die op ‘-tje’ eindigden. Misschien probeerde hij het gewoon leuk voor ons te maken, misschien was hij dol op alles wat klein was of misschien had hij het gewoon nooit door. En toch blijft meneer Korthuizen in mijn hoofd altijd de leraar die geen toetsen afnam, maar die ‘toetsjes’ liet maken (die echt niet makkelijk waren).

Advertenties

11 gedachtes over “Schriftjes

  1. “Ik voelde me regelmatig alsof ik me in Madurodam bevond, met mijn ‘schriftje’ en ‘boekjes’ en ‘aantekeningetjes’. Het was irritant tot op het punt dat ik mijn schriftje uit elkaar wilde rukken en de papiertjes in het prullenbakje wilde gooien.”

    Je liet me glimlachen. Thank you :).

  2. Verkleinwoorden, echt zoiets Nederlands 🙂 Kan me wel voorstellen dat het op gegeven moment irritant wordt, zeker als je het “door” hebt en het nog meer gaat opvallen :p

  3. Hmm toevallig dat ik dit lees. Ik was net een brief(je) voor je aan het schrijven. Deze heb ik in een envelop(je) met het prijs(je) dat je hebt gewonnen gedaan. En ik bedenk me nu dat ik best van verkleinwoorden gebruik heb gemaakt! Misschien moet ik dit helemaal niet zeggen want dan ga je er juist op letten als je de brief leest.
    Ik daarom nu even heel lang nadenken of ik op verzenden ga drukken of dat ik er maar niets over zeg. Ehmmmm…..

  4. Whaha.. oké hier moest ik om lachen en ik snap ook precies je frustratie. Sommige leraren (of niet alleen leraren) hebben van die irritante manieren om dingen te zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s