Piepklein eigen domein

Het is al meer dan een jaar geleden dat ik mijn moeder (in tranen) en mijn vader gedag kuste en voor het eerst in mijn eigen studentenkamer ging slapen. Laat ik meteen eerlijk zijn: die nacht heb ik bijna niet geslapen. De volgende dag heb ik bijna niets gegeten. Ik was een wees in mijn nieuwe stad.
Na een paar maanden was dit traumatische trauma veranderd in ÊÊn van de beste beslissingen die ik heb genomen. Natuurlijk, wanneer ik thuis kom, moet ik mijn eigen eten koken en geen van mijn huisgenoten wacht mij op om mijn verhaal over mijn dag aan te horen. Ik moet de wc schoonmaken, de afwas doen en het is al vaker gebeurd dat er ineens muesli is verdwenen omdat een huisgenoot het ‘geleend’ heeft. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dit mijn favoriete onderdelen van op kamers wonen zijn, maar ik kan ook niet zeggen dat ik ermee zit. In ruil daarvoor heb ik namelijk een piepklein, heerlijk, eigen domein.
Wanneer ik zeg dat ik een kamer heb van zeven vierkante meter, reageren mensen meestal geschokt en verbaasd. Ik vind het juist heerlijk. Die mensen vergeten namelijk dat ik heel weinig schoon te maken heb, heel weinig in te richten heb en heel weinig huur betaal. Het hebben van een klein kamertje scheelt geld, tijd en energie. Daarnaast is het niet zomaar een kamer: het is mijn kamer. Ik kan er alles mee doen wat ik wil. Ik zou op mijn muren kunnen tekenen, ik hoef nooit mijn bed op te maken (al doe ik het elke dag trouw) en ik kan van het ene op het andere moment beslissen om het te herinrichten, zonder dat een volwassene afkeurend toekijkt en me zegt dat het niet mag of kan.
Na dit reclamepraatje voor de thuiswonende mensen, moet ik ook zeggen dat ik het heerlijk vind om naar mijn ouders te gaan. Allereerst is mijn kamer daar vergeleken bij mijn studentenkamer een soort gigantisch paradijs, waar ik zowaar rond kan lopen en met mijn armen en benen gespreid kan liggen zonder een meubel aan te raken. Daarnaast vind ik het heerlijk om lekker met mijn ouders op de bank tv te kijken. Ik heb het beste van beide werelden: het feest van de vrijheid in mijn studentenkamer, en de veiligheid van een echt thuis bij mijn ouders. Ik zou het niet anders willen.

Advertenties

19 gedachtes over “Piepklein eigen domein

  1. Ik dacht op het begin nog; zet die muesli gewoon op je eigen kamer 😉 Mijn eerste kamer was iets meer dan 10m2, ook best lieflijk en charmant. Ik herken je woorden! (Nu heb ik zo’n kreng van een kamer waarvan alleen al het balkon groter is dan jouw hele kamer, niet doorvertellen.)

  2. Ik woon nog steeds thuis, maar als alles volgens plan loopt (lees;woningbouw braaf doet) kan ik volgend jaar een eigen huisje krijgen. En dan dus geen kamer, want die heb ik nu al bij moeders thuis, maar huiskamer, slaapkamer enz. En damn… Ik heb er veel te veel zin in! Het lijkt me zo ideaal lekker!

  3. Ik had in Amsterdam ook een klein kamertje. Beneden was het studentenhuis en boven op zolder mijn piepkleine kamertje. Dat ik twee trappen op en neer moest om naar de wc te gaan, nam ik meer dan voor lief als ik vervolgens hoorde hoe de regen op het dak roffelde en vanuit mijn raam over de daken keek.

  4. Ik ervoer het ook zo toen ik m’n eigen plekje had. Ik hunker er op dit moment ook wel naar. Ik heb totdat ik terug naar Nederland ga een kamergenoot en hoewel hij heel erg tof is, heb je dan geen plek voor jezelf. 🙂

  5. Zolang je maar je eigen domein hebt waar je je thuis voelt maakt grootte niet zoveel uit denk ik 🙂 Nou ja, groter is misschien wel fijner qua ruimte, maar financieel dan weer niet, haha. En inderdaad heerlijk met schoonmaken, zo klaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s