Mijn concert

Dit wordt ietwat beschamend en ik hoop maar dat ik niet de enige ben die dit doet.

Er is niemand thuis. De gordijnen zijn dicht. De muziek zo hard dat ik zeker weet dat mijn buren mee kunnen neuriën. Hopelijk horen ze mij niet. Het is namelijk zo dat wanneer ik weet dat ik home alone ben, ik het volume omhoog draai en begin mee te zingen met de muziek. Nu kan ik je vertellen, ik ben geen Whitney Houston. Ik ben niet eens Whitney Houston na alle crack die ze gedaan heeft. Ik ben niet eens Whitney Houstpn die crack heeft gedaan en een zware keelontsteking heeft. Ik ben eerder Rebecca Black zonder autotune. Mijn punt is duidelijk; ik kan niet zingen. Waarom is het dan zo leuk?
Het gebeurt wel eens tijdens het zingen dat ik zo in het nummer opga dat ik mijn deodorant pak en het gebruik als microfoon. Ik ben hier niet trots op, maar het maakt de hele ervaring van het meezingen zoveel beter. Toch is mijn concert niet compleet als ik me niet voorstel dat er een gigantisch publiek voor me staat. Het liefst stel ik me deze samenstelling voor:
1. Leuke jongens,
2. Meisjes die nooit aardig tegen me waren, en
3. Mensen die dachten dat ik helemaal niet kon zingen en nu helemaal verbaasd zijn.

Nogmaals, ik ben hier niet trots op. Maar wat kan mij het schelen, niemand ziet het en ik word er vrolijk van. Nu moeten jullie het toegeven: heb jij dit ook ooit gedaan? Zo niet, doe het alsjeblieft een keer, het zal je kwaliteit van leven zeker verbeteren. Ik zou er alleen niet over bloggen, want dan denken mensen vast dat je raar bent.

Advertenties

23 gedachtes over “Mijn concert

  1. Hahaha. Ik stel me deze situatie dan wel niet zo voor, maar soms wel in een andere context, waarin je een soort van ‘held’ bent, of meer aandacht krijgt dan normaal? Want dat ligt er toch een beetje achter. Hopelijk kan ik wel enigszins zingen trouwens, want ik sinds kort zit bij een musicalvereniging 😛

  2. Zo raar ben je niet hoor… Ik deed het ook ooit. En ik nam het zelfs op met een aftands cassetterecordertje. Over het nummer in kwestie wil ik ’t hier zelfs niet hebben. Ik heb geen zin om mij voor eens en voor altijd onsterfelijk belachelijk te maken…

  3. Ik sta altijd te dansen. Het moet er volgens mij echt hilarisch uitzien. Want het voelt alsof ik het heel goed kan. Alsof ik heel lenig en soepel ben. Maar ik ben bang, dat als ik mijzelf ooit zo terug zie, ik mijn mening moet herzien. Volgens mij ben ik zo houterig als een plank. Beweeg ik niet op de maat en ziet het er nogal, op zijn zachtst gezegd, raar uit… Maar ik vermaak mij er prima mee hoor 🙂

  4. Dat zingen en ik, of wat daarvoor moet doorgaan, ’t wordt nooit wat, vrees ik … Maar het helpt wel om duidelijker te articuleren en je stembanden beter te gebruiken, omdat je op je ademhaling moet letten terwijl je ’t doet. Niet stoppen, dus! 🙂

  5. Kijk dit vind ik nou een leuke blog, leuk omdat het zo ontzettend herkenbaar is 😀

    Ik doe niet anders, altijd als ik alleen thuis ben (of nog beter alleen in de auto zit) loop ik mee te zingen. Een lekkerder gevoel bestaat toch niet? En ach dan vinden mensen je raar, SO WHAT!? 😉

  6. Bij mij gaat het net ietsje anders. Dan ben ik NIET alleen thuis, word ik opeens (om wat voor reden dan ook) heel erg vrolijk en ga ik HEEL maar dan ook HEEL hard zingen. En met een beetje geluk pikt m’n zusje ‘m op en zijn we voor je het weet een tweestemmige operette aan het blèren – onze ouders worden er uiteraard knettergek van, maar soms moet het gewoon even 😀

    • Dat dus ja. Ik doe altijd heel hard mijn best, maar ik heb mezelf wel eens opgenomen omdat ik dacht dat het zo goed was. Nou, dat durf ik niet meer af te luisteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s