Het roze kaartje

Een paar weken geleden heb ik mijn laatste rijles gehad. Niet doordat ik de auto in puin had gereden (al denk ik wel dat ik die potentie had), maar doordat ik een uur daarna mijn rijbewijs had gehaald. Inmiddels heb ik het roze kaartje in mijn portemonnee zitten en wacht ik nog steeds tot iemand willekeurig naar mijn identiteitsbewijs vraagt. Dan kan ik tenminste laten zien dat ik officieel mag rijden. Natuurlijk moet ik dan wel mijn lelijke paspoortfoto laten zien, maar dat heb ik ervoor over.
Natuurlijk moest ik zo snel mogelijk rijden, niet alleen om indruk te maken op mijn ouders, maar ook omdat ik het anders zou ‘verleren’. Ik weet niet of het mogelijk is om een jaar lang marteling te verleren. Het was een marteling, niet omdat ik het rijden niet leuk vond, want dat vond ik wel. Het was alleen wat minder om constant beoordeeld te worden op hoe ik een voertuig bestuurde. Ik ben namelijk niet de ideale automobilist (nu kan ik dat zeggen, ik heb toch mijn rijbewijs al). Ik laat de auto regelmatig afslaan, niet omdat ik niet weet hoe de koppeling werkt, maar omdat ik te ongeduldig ben om het langzaam op te laten komen. Daarnaast raak ik bijna stoeprandjes, wat blijkbaar erg was, maar waarbij ik alleen maar kon denken: bijna is toch nog niet helemaal?
Nee, ik ben geen genie op het gebied van autorijden, om nog maar niet te beginnen over mijn kennis van auto’s. Andere mensen moesten mij vertellen in welke auto ik rijlessen had, want blijkbaar werkte het logo en de grote letters BMW op het stuur niet genoeg. Misschien ook maar goed, want nu moet ik het doen met auto’s die toch een stuk minder lekker rijden. Daarom heb ik me alvast voorgenomen om te gaan sparen voor een BMW. Misschien heb ik er een over vijftig jaar. Tot die tijd moet ik er nog maar even voor zorgen dat ik het autorijden niet afleer.

Advertenties

19 gedachtes over “Het roze kaartje

  1. Gefeliciteerd! En succes met het niet verleren, haha. (En en en door je komst procentueel gezien minder wegpiraten doordat je het type persoon bent dat veilig-en-met-gezond-verstand-over-de-weg-tuft!)

  2. Gefeliciteerd! Je kunt bepaalde dingen in het rijden echt wel verleren hoor. Toen ik mijn rijbewijs gehaald heb, was ik echt een ster in alles wat met parkeren te maken heeft. Ik heb mijn rijbewijs nu alweer 3 jaar en ik ben niet in het bezit van een auto. Inparkeren? Ho maar. Ik kan het niet meer..

  3. Gefeliciteerd, en hoe dat in het begin gaat met rijden… tja denk dat iedereen daar wel een beetje last van heeft 😉 Na 8 jaar is het bij mij zowel op de motor als in deauto helemaal goed gekomen dus er is nog hoop 😉

  4. Ik vind rijden reuze leuk
    Maar het kan toch niet…
    Makkelijk als je
    Een chauffeusse trouwt
    ——

    Toen ik,
    Tijdens de proefrit,
    het stuur
    in handen
    gedrukt kreeg
    zag ik toch
    van de koop af

  5. Goed gedaan, gefeliciteerd! Tijdens mijn eerste rijles heb ik niet harder dan 30 km/u gereden en de aarzelende eerste kilometers als je alleen mag rijden zagen er ook niet best uit. Ik had mijn rijbewijs, maar reed liever niet. Nu ruim 13 jaar later, ben ik niet meer uit de auto te slaan. Mijn angst voor de snelweg was snel weg toen ik een vriend kreeg die 125 km verderop woonde. Misschien een tip?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s