NaNoWriMo: missie…geprobeerd

Hoewel het mijn doel was om in november 50.000 woorden te schrijven en ik ‘maar’ tot de helft kwam, zie ik mijn poging niet als een missie gefaald. Ik kwam er namelijk achteraf achter dat er tussen de modder en harde rotsen kleine diamanten te vinden waren in het verhaal waar ik aan schreef. Om jullie een idee te geven van waar ik mee bezig was, is hier een klein stukje van het begin van mijn halve roman.

Elk verhaal heeft een held. Een verhaal zonder held is als een brief zonder een geadresseerde, een mens zonder vrienden, een man zonder een geheim mapje op zijn computer waarin hij pornografisch materiaal verstopt en die stiekem kijkt wanneer zijn vrouw weg is. Elk verhaal heeft een held nodig en andersom kan een held niet zonder een goed verhaal. Superman zou niet zo interessant zijn geweest als hij niet van een andere planeet kwam en niet stiekem Zeven Minuten in de Hemel wilde spelen met Lois Lane. Maar dit verhaal is anders. Onze held is namelijk van een heel ander kaliber.
Oskar was namelijk op het eerste gezicht niet het soort persoon dat je zou aanwijzen als held van een epos. Niet alleen omdat hij een buikje had, een beetje kalend was en lelijke vingernagels had, maar ook omdat hij verder niet heel interessant was. Iedereen die hem kende wist dat; daarom kende Oskar ook niet veel mensen.
Gelukkig is Oskar wel onze held, want maar weinig mensen wisten dat hij fantastische dingen had meegemaakt. Het was een goed bewaard geheim dat Oskar veel interessanter was dan hij eigenlijk liet voorkomen. Het zal blijken dat onze niet-held sterker was dan het Kryptoniet dat hem overal achtervolgde.

Ons verhaal begint op een abnormaal warme ochtend in november. Oskar werd wakker uit een onrustige en onplezierige droom. Die nacht had hij zich ervan overtuigd dat er mensen in zijn appartement waren geweest, maar nu er een zwak ochtendlicht door zijn gordijnen scheen, schudde hij zijn hoofd en beloofde hij zichzelf dat hij zich niet meer zo bang ging laten maken door een paar geluiden. Ze waren waarschijnlijk van de onderburen, die al zoveel lawaai maakten dat Oskar een keer moest huilen van frustratie – niet dat verder iemand dat wist.
Oskar kwam nog steeds hoofdschuddend uit bed en terwijl hij zijn onderbroek uit zijn bilspleet haalde liep hij naar de badkamer. Hij waste zijn gezicht en hoewel hij altijd probeerde te vermijden dat hij zichzelf ’s ochtends in de spiegel zag, gebeurde het toch. De kale plek achterop zijn hoofd begon de vorm te krijgen van een hartje. Dat leek heel schattig, maar Oskar wreef erover alsof hij hoopte dat het daarmee verdween en hij keek snel weg voor hij meer nare dingen op zijn hoofd kon vinden.
Oskar kleedde zich aan en pakte zijn aktetas in. Niet omdat hij een aktetas nodig had, maar omdat hij vond dat het hem een bepaalde allure gaf om rond te lopen met zo’n tas. Vaak wanneer hij mannen zag lopen met zo’n ding, vroeg hij zich af wat ze deden voor hun geld, waar ze naartoe gingen en hoe knap hun vrouwen waren. Mannen met aktetassen waren stoer, of op zijn minst geslaagd in het leven. Oskar kon alleen maar dromen van een leven als aktetasman.
Het inpakken van zijn tas ging als volgt: eerst controleerde Oskar zijn portemonnee en keek hij of er genoeg geld in zat, of hij al zijn pasjes had en of de foto van zijn ouders nog op de juiste plek zat. Vervolgens stopte hij de portemonnee in een apart vakje van zijn tas. Vervolgens stopte hij zijn brood erin. Dit had hij in een plastic zakje gedaan, want een broodtrommel paste niet in de smalle tas. Het gevolg hiervan was dat zijn brood altijd in een rare vorm geplet was en meer smaakte naar pap dan naar werkelijke boterhammen. Het was het offer dat hij moest maken om er stijlvol uit te zien in het openbaar vervoer.
Nadat zijn portemonnee en zijn lunch in zijn tas zaten, probeerde Oskar altijd vergeefs nog een boek erbij te proppen. Elke keer moest hij constateren dat het onmogelijk was en gaf hij het op. Nu wist hij dat hij een uur uit het raam zou moeten staren. Een uur, omdat het zo lang duurde om te reizen met de bus en nog een andere bus om naar zijn werk te komen. Dat terwijl Oskar liever een jaar lang het persoonlijke slaafje van zijn buurvrouw zou willen zijn dan het werk te doen dat hij nu deed. Hij moest zichzelf meerdere malen per dag eraan herinneren dat dit de prijs was die hij betaalde om comfortabel te leven (als hij zijn buren niet meerekende).

Misschien lezen jullie later nog meer stukjes uit dit verhaal.

Advertenties

23 gedachtes over “NaNoWriMo: missie…geprobeerd

  1. De helft is ook heel erg goed! Ik heb nu zelf meegemaakt hoe moeilijk het is om genoeg tijd bij elkaar te sprokkelen om zoveel woorden te kunnen verzinnen en typen die ook nog ergens op slaan.
    Goed gedaan!

  2. Ik vind het echt heel goed. Je hebt zon leuke schrijfstijl! Op een of andere manier lukt het jou die man zowel schrijnend neer te zetten als een lach op je lezers hun gezicht te geven. Meestal kan ik niet goed tegen verhalen lezen over “zielige” of “mislukte” mensen, maar dit vind ik echt heel leuk.

    We want more! We want more! We want more!

  3. Wauw, het verhaal start alvast veelbelovend! Mijn nieuwsgierigheid is alvast gewekt… Knap hoor! Het zou toch zonde zijn om de roman niet helemaal af te maken? Maar ik heb natuurlijk weer makkelijk praten… Is het een idee om de aan de lezers (van je blog) te consulteren bij twijfel?

  4. Interessant verhaal! Als ik één opmerking mag maken – al komt het misschien doordat je, als je 50.000 woorden in een maand moet schrijven, natuurlijk niet al te grondig na gaat lezen – sommige woorden en constructies komen te vaak terug binnen enkele zinnen en daardoor leest het niet overal even lekker. Maar boeiend is het zeker!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s