Eh…

Ik heb een nog al vervelende eigenschap (“Je gezicht?” Nee. “Je zogenaamde ‘humor’?” Nee. “Je gewoonte om mensen van het andere geslacht compleet af te stoten?” Houd je mond maar, oké?). Het is namelijk zo dat de woorden die ik in mijn hoofd bedenk geweldig zijn. Zodra ze mijn mond bereiken, klinkt het echter alsof de idiotentrein bij mijn station is aangekomen.
Een voorbeeld. Er is een discussie gaande over de islam. Nu is zo’n gesprek een broedplaats voor compleet achterlijke uitspraken van beide kanten, van “wij mogen daar toch ook geen kerken bouwen?” tot “ik heb liever een moslimpartij dan het CDA!” enzovoorts. Even buiten beschouwing latend of dit wel of geen vreselijke argumenten zijn (wat het zijn), wil ik natuurlijk gewoon graag meedoen aan het gesprek. Ik heb een prachtige redevoering in mijn hoofd uitgewerkt, compleet met chiasmen en natuurlijk alliteraties. Maar dit komt eruit:
“Ja, maar eh… ik bedoel… dat is helemaal niet zo! Kijk, dat denk je misschien, maar eh… in de Koran, ik heb toen, ik had ooit, ik heb die gelezen enzo, echt looik [de klassieke en stijlvolle combinatie tussen leuk en mooi], dus eh… en daarin staat dus van, dat, dat dat helemaal niet zo is.”
Dit is zo ongeveer het moment dat ik mezelf voor mijn kop wil slaan, door de grond wil zakken én tegelijkertijd alle getuigen op mysterieuze wijze wil laten verdwijnen. Het lijkt wel alsof de verbinding tussen mijn brein en mijn mond een paar zwakke plekken heeft, waardoor niets er zo uitkomt als ik had bedoeld. Vaak gebeurt dit wanneer ik net iets geniaals had bedacht of iemand wilde citeren. Moppen komen er nooit goed uit bij mij, waardoor de hele clou wegvalt, maar ook als ik simpelweg iets wil vertellen wordt het een lang verhaal vol met versprekingen en gehakkel. Gelukkig heb ik er nog weinig klachten over gehad, dus misschien valt het niet zo op. Of alle mensen die er iets over gezegd hebben, zijn daadwerkelijk ineens verdwenen… Wie zal het willen, eh, weten, eh… zeggen.

Advertenties

28 gedachtes over “Eh…

  1. Aagh, zo ontzettend herkenbaar! Frustrerend soms. :/ Soms zijn woorden in mijn hoofd zo mooi, maar klinken ze belachelijk zodra ze mijn mond verlaten. (ALS ze dat al doen in de volgorde die ik had bedacht.)

  2. Als je het kan relativeren houd je in ieder geval een leuk moment/leuke grap over aan het serieuze verhaal. (En daarmee valt je ‘zogenaamde’ humor in het niet, want dan heb je échte humor, weehaa!) Ik praat ook maar wat.

  3. Ik eet mijn zinnen ook half op als ik wat te melden heb. En omdat ik dat doe word ik er alleen maar nerveuzer door en daardoor ga ik nog gebrekkiger spreken WHAAHAHHAAAAA!

  4. Super herkenbaar! Komt ongeveer op hetzelfde neer dat als je na een ruzie nog eens denkt; ‘ohja, dit wou ik zeggen en dit’ haha!

    Leuk geschreven trouwens.

    Oh, en een gelukkig nieuwjaar! ❤

  5. Bij mij gaat het ook zo. Ik heb zo veel te zeggen maar er komt uiteindelijk geen zinnig woord uit :’) Maar is het misschien ook niet dat je iets gewoon niet dúrft te zeggen? Dat is ook wel een reden waarom mijn prachtige volzinnen verloren gaan…

  6. Dit is zo herkenbaar. Ik heb daar ook last van, en dan schaam ik echt voor mijzelf. Dan wil ik een grap vertellen die echt grappig is. Maar door het gehakkel is het totaal geen grappige grap.

  7. Ja, zo stom! In mijn hoofd klinkt het allemaal prachtig, gevat, geniaal, grappig, geweldig… maar als ik het echt moet zeggen komt het er verschrikkelijk onbeholpen uit.

  8. Jep, heeeel herkenbaar. In je hoofd klinkt het zo goed, je zou er een Nobelprijs voor moeten krijgen, maar als je het wilt om zetten in woorden zou nog zelfs een groep 5-leerling het beter weten te zeggen.

  9. Je bent grappig 😀
    “Je gewoonte om mensen van het andere geslacht compleet af te stoten?” Zullen we een club oprichten?

    Weet je wat ook stom is? Als je het wél goed zegt, maar daarna alsnog door de grond wilt zakken (dat heb ik de laatste tijd vaak en ik weet niet waarom :()

  10. Ja, herkenbaar! 🙂 Ik zei eens tegen mijn vader dat ik me ervoor schaam hoe woorden uit mijn mond komen. Verbaasd dat ie was! Hij vindt me welbespraakt, duidelijk, vriendelijk en overtuigend. Het zal wel. Dingen lijken in je hoofd vaak erger dan ze zijn. 😉

  11. Looik, hahaha. Maar inderdaad, soms komt iets er wel goed uit, of zoals je het gezegd had, en dan wordt het niet begrepen omdat ( dit vergeet ik zelf nogal vaak ) anderen niet in jouw hoofd kunnen en dus niet denken zoals jij. Irritant! 😉 (eh, of stiekem heel fijn natuurlijk, behalve als je iets wilt uitleggen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s