Proza: als

Ze was een vreemdeling in haar eigen omgeving. Alsof ze van een andere soort was. In haar tas droeg ze snoepjes mee. Niet voor zichzelf, maar voor ‘als’.
Als er kinderen waren.
Als ze in de trein een gesprekje wilde aanknopen.
Als.
Elke ochtend wanneer ze haar gezicht had gewassen, keek ze in de spiegel en vroeg ze zich af of zij het wel echt was, aan de andere kant. Soms prikte ze in haar wang.
“Ben ik mooi?” dacht ze. Haar spiegelbeeld gaf nooit een antwoord.

“Heeft u misschien een pepermuntje?”
“Nee, maar ik heb wel snoepjes.”

Op een zaterdagochtend, lang geleden, had er een keer iemand bij haar aangebeld. Het was een postbezorger met een pakketje voor de buren.
“Ze zijn er niet”, zei hij.
“Oh.”
“Mag ik het hier achterlaten?”
“Wat moet ik ermee?”
De postbezorger had zijn schouders opgehaald.
“Wat zit erin?”
De postbezorger had het pakketje voorzichtig heen en weer bewogen.
“Het klinkt niet breekbaar.”
“Misschien wil ik het wel.”
Ze had het pakketje nooit meer aangeraakt. Het stond nog steeds in de gang te wachten. Af en toe keek ze ernaar en vroeg ze zich weer af wat erin zat. De nieuwsgierigheid had haar nooit zover bewogen dat ze het uitpakte.

Het duurde niet lang voor ze zich eenzaam ging voelen. Haar huis vulde zich met spullen om de leegte die ze in haarzelf voelde, te vullen. Langs de muren van haar slaapkamer stonden stoelen op elkaar gestapeld, stoelen waar geen mens op gezeten had, maar ze waren voor ‘als’. Als er mensen kwamen, als ze vrienden had, als ze kwamen eten. Ze had ook kussens, tafels, borden en bestek, onaangeraakt en bijna net zo eenzaam als zij dat was.
Ze raakte gewend aan de stilte. Aan de spullen voor ‘als’. Haar spiegelbeeld werd een vaste compagnon. De eenzaamheid was zo slecht nog niet.

‘Als’ kwam nooit.

Advertenties

27 gedachtes over “Proza: als

    • Dankje!
      Ik vind het in ieder geval niet vreemd. Ik denk dat in zekere mate wel meer mensen zich hierin zullen herkennen. Stiekem vind ik het ook wel leuk dat je je erin herkent, want dan heb ik het idee dat ik het goed heb gedaan, haha 😛

  1. Spiegelbeeld, vertel eens even…
    toch zegt dat niets terug
    Als ik dan praat
    om de stilte te breken
    beslaat het zicht
    Veeg ik het schoon
    dan doet de ander
    wonderbaarlijk mee
    De rimpels van tijd
    hebben daar,
    hetzelfde resultaat als hier
    Glazig kijk ik nog één keer
    loop weg en keer om
    Die ander was gebleven
    ik weet het zeker
    Geen spoor te bekennen,
    slechts mijn voetstappen
    op de vloer…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s