Mission Impossible

Ik kom aan op het busstation op Utrecht Centraal. Ik kan mijn bus al van een afstandje zien. De deur staat open, mensen beginnen net in te stappen. Ik moet rennen, anders red ik het niet. Hier begint het deuntje van Mission Impossible te spelen in mijn hoofd.
Ik zet het op een sprint. De twee zware boodschappentassen houden me meteen al tegen. Ik ben veel te slap om boodschappen te doen, mijn armspieren doen al pijn bij het idee aan gewicht. Maar ik moet doorzetten. Wanneer ik eindelijk op gang kom, komt er net een stelletje voor mijn neus lopen. Ze houden heel schattig elkaars handen vast en de jongen geeft een kusje aan het meisje. Nadat ik de suikerspinbrigade heb aanschouwd, maak ik een rare bocht om hen heen, rol met mijn ogen en zucht (deels jaloezie, deels bitterheid) en ren ik verder.
De deuren van de bus slaan dicht, maar ik weet dat ik nog tijd heb. Op dit moment hangen al mijn tassen aan mijn polsen en adem ik als een astmatische vis op het droge. Ik baal dat het meest atletische wat ik gedaan heb de afgelopen week was dat ik me omdraaide in bed.
Ik ben nog twee meter van de bus verwijderd, maar de bus heeft lak aan mijn olympische sprint en rijdt weg. Ik gooi mijn tassen op de grond. Het deuntje van Mission Impossible is al lang verdwenen, net als de kracht in mijn benen. Een kwartier wachten had nog nooit zo pesterig geleken.

Advertenties

28 gedachtes over “Mission Impossible

  1. Voor een dichte deur staan…
    voorbij rijdende bussen
    “Waarom mag ik niet mee?”
    Kop op, wat is wachten?
    Pak je oortje en luister
    Of zing mee met een vogel
    Het zal vaker voorkomen…helaas

  2. Dat gevoel dat je dan in je benen hebt, verschrikkelijk. Ik heb het ‘rennen om de trein/bus te halen’ al een jaar of twee opgegeven. Ik loop nu rustig naar de trein, ook al weet ik dat ik hem niet ga halen. Het scheelt een hoop stress.

  3. Wat een rotstreek! Dat Mission Impossible gevoel ken ik overigens wel.
    Een collega van me had die als ringtoon. Haar mobiel ging een keer toen ze niet op de kamer was. Ik pakte de telefoon en rende door de gangen om haar de telefoon te bezorgen, terwijl de Mission impossible tune maar doorging. Het leek wel of ik in een film speelde. Halverwege de gang moest ik zo hard lachen, dat ik mijn missie moest staken. 🙂

  4. WHAHAHAHAHAAAAAAAA dit heb je echt hilarisch beschreven!
    Weet je wat ik echt heeel vaak meemaak.
    Dan zie ik mijn tram staan en denk ik f*ck die gaat zo wegrijden en dat haal ik gewoon nooit. Ik wacht wel op de volgende.
    En dan loop ik er op me dooie gemakkie naartoe en dan staat de tram nog stil!!
    En hoe dichterbij ik kom hoe langer de tram er nog staat en dan op het moment als ik denk okay ik ga nu rennen want ik ga het toch wel kunnen halen, dan rijdt ie weg!
    WAT EEN DIKKE SCHIJT ELLENDE IS DAT ALTIJD!
    ohhh ik word chagrijnig als ik er weer aan denk joh, JEETJE MEN!

  5. Zo herkenbaar, dit had ik vroeger ook altijd. Alleen moest ik van de metro naar de trein rennen. Dat is echt een ramp, want dan moet je door poortjes. Alleen ben je niet de enige die door die poortjes wil. Pffffff wat kon ik me op zulke mensen ergeren aan andere mensen die in de weg liepen!
    Nu ren ik eigenlijk nooit meer. Maar ik ga ook bijna niet meer met het OV.

    • Ik fiets eigenlijk altijd, behalve als ik van thuis(thuis) kom en naar mijn kamer ga 😉 En met alle tassen die ik dan meeneem gecombineerd met mijn oneindige klunzigheid denk ik dat de fiets dan niet handig is, haha.

  6. Heel herkenbaar. Ik was ook een keer echt pissig op de buschauffeur omdat hij net toen ik er bijna was wegreed. En dat terwijl de officiele vertrektijd nog twee minuten in de toekomst lag.

  7. Ja, zo irritant als de bus net voor je neus wegrijdt. Heb ik ook ooit gehad samen met een klasgenootje toen. We hoefde maar 1 busperron verder en dan waren we er, maar we moesten eerst uitstappen. Toen wij wilden uitstappen reed de bus al weg.

  8. Ik heb laatst hetzelfde met de trein gehad. Ik had twee minuten om over te stappen, dus we rennen met een hele groep mensen naar het juiste perron. Precies op tijd op het perron, de conducteur ziet ons gewoon en de trein rijd weg.

  9. Heel herkenbaar! Ik was ook net te laat, kom ik aan rennen terwijl ik druk sta te zwaaien met mijn ov pas naar de buschaffeur, rijdt hij weg..

  10. Bleeh. Ik moet altijd rennen voor een aansluiting als ik van de schaatstraining af kom. Heerlijk, als je met zo’n training in je benen nog eens een trap op moet gaan sprinten.

  11. Dit moment was altijd het verschrikkelijkste van de hele reis! Eigenlijk precies de reden waarom ik altijd chagerijnig van mijn ouders naar huis vertrok, want als dit gebeurde, en die kans was nogal aanwezig, kon ik zeker een half uur buiten in de donkere kou staan wachten… Uiteindelijk ben ik maar gaan fietsen, dan zat ik niet meer zo stressend in de trein 😉

  12. dit heb ik wekelijks. waar ik boodschappen doe komt de bus 2 keer per uur … maar het is dus niet duidelijk wanneer. hij kan er om kwart voor zijn maar ook om tien voor. je snapt dat daar heel veel chagrijnige mensen staan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s