Alle coole meisjes deden het

Ik weet het nog heel goed. Ik was dertien jaar, jong en fris. En ik had geen idee. Alle coole meisjes deden het, dus ik deed het ook. Hoe had ik ooit kunnen weten dat het zo’n grote fout was? Niemand vertelde me dat het zo zou zijn. Op een donderdag – zelfs dat weet ik nog – had ik het gedaan en mijn leven was nooit meer hetzelfde.
Oké, misschien was het niet zo enorm dramatisch toen ik een pony liet knippen, maar laat me je vertellen dat ik de dag erna thuis was gebleven, speciaal om in de spiegel te kijken, mezelf te haten en te huilen. Je vraagt je misschien af wat er gebeurd was. Eigenlijk is het heel simpel: wat er altijd gebeurt als je naar de kapper gaat. Het was te kort. Veel te kort.
Dus, ik was een dertienjarig meisje met een pony die tot op de helft van mijn voorhoofd kwam en dat mocht natuurlijk niemand zien. Als iemand wist hoe ik eruit zag, zou niemand me ooit meer serieus nemen, dat wist ik zeker. Ik kon namelijk niemand met raar haar bedenken die ik serieus nam (mijn redenering was foutloos, dat zie je wel).
Achteraf is dit een lesje geweest in perspectief. Ik leerde namelijk dat 1) haar groeit – schokkend, hè? – en 2) de wereld niet eindigt als je haar niet goed zit. Het waren zeer waardevolle lessen die ik moest leren en waar ik later veel jonge meisjes mee kon helpen. Ik geef jullie deze wijsheid door in de hoop dat jullie je leven kunnen veranderen. En als je het echt niet begrijpt, ik smeek je: vraag de kapper of ze een pony willen knippen en dan ook nog eens een heel korte. En doe het op een donderdag.

Advertenties

26 gedachtes over “Alle coole meisjes deden het

  1. Hahaha, hoe jij toch altijd op de onderwerpen voor je blogs komt weet ik niet, maar ze zijn wel altijd leuk!
    Ik heb die belangrijke levenslessen ook geleerd, niet dankzij de kapper, maar dankzij mijn moeder die altijd mijn pony knipte. “Knip je ‘m niet te kort mam?” “Nee joh!” “Echt niet hè? Gewoon anderhalve centimeter eraf!” Op de één of andere manier was het dan nooit écht anderhalve centimeter, eerder drie.

    • Deze blogpost was geschreven onder hevige druk, omdat het avond was en ik nog niks had ingepland. Dus ik bonkte met mijn hoofd tegen mijn bureau, ik zag mijn haar en dacht: “Haar, haar, wat kan ik met haar? Haar, pony, nee, dat is saai. Wacht! Ik heb een rampzalig haarverhaal!” En toen begon ik met tikken 😛 Gelukkig vind je het leuk, haha!
      Misschien is het gewoon een ding dat mensen die haar knippen hebben afgesproken op een geheime conferentie. Altijd te veel afknippen. Gewoon, omdat het kan.

      • Nu durf ik niet meer naar de kapper zaterdag hoor! (Heb je wel eens geprobeerd je eigen pony te knippen? Dat lukt mij soms wel en soms ook niet, en in het laatste geval kun je dus ook niet iemand anders de schuld geven.)

      • Nu durf ik niet meer naar de kapper hoor, en ik wilde zaterdag gaan! (Heb je trouwens wel eens geprobeerd je eigen pony te knippen? Ik doe dat wel eens en soms lukt het, maar soms ook niet. En dan kun je niet iemand anders de schuld geven.)

  2. Ik had hetzelfde met mijn kuif, die ik vroeger had. Soms mis ik hem nog, maar ik loop nu alweer jaren met dit kapsel. Het valt allemaal wel mee haha

  3. Of een kapster die een rechte pony hoort te knippen, maar hem zo knipt dat je je ene wenkbrauw wel ziet en de andere niet. Nee lekker dan.

  4. Ach ja, toen ik 16 was liet ik mijn haar voor het eerst in jaren écht knippen. Van haar tot op m’n billen ging ik naar voor mijn doen behoorlijk kort haar, tot net iets boven mijn schouders ongeveer. Het zal je verbazen hoe weinig mensen dat de volgende dag überhaupt opmerkten…

  5. hahaaah,ik knip mijn pony altijd zelf. vorig jaar was hij veel te kort, maar ik had knalrood haar en mensen dachten dat het zo hoorde. en nu heb ik hem veel te schuin.

  6. Haha, ‘en doe het op een donderdag’, leuk geschreven 🙂
    Precies de reden trouwens waarom ik mijn haar zelf knip. Ik houd niet van kappers die mijn kapsel verpesten.
    Een pony kan trouwens sowieso niet met die krullen van mij.

  7. Hahaha, dit is net iets te herkenbaar. Ik liet ook een pony knippen en had dé perfecte oplossing voor het feit dat ik krullen heb: gewoon stijlen. Had ik natuurlijk niet aan regenbuien en zwemlessen gedacht.

  8. Het schijnt ook zo te zijn dat iedereen met ZICHZELF bezig is en ze dus andere mensen helemaal niet zo opvallen. Is toch wel een fijne gedachte als je met ’n badhairday naar school gaat ^_^

  9. Ik heb al een keer een rechte pony gehad en dat doe ik dus nooit meer.. Ik moet elke drie weken dat ding laten bijknippen, wat een ramp. Ben blij dat ik er nu vanaf ben! Nu heb ik wel gelukkig een goede vriendin die kapster is. Zij weet precies wat ik wil, wat mij staat en hoeveel er maximaal vanaf mag.

  10. Ik heb ook een haar-drama. Toen ik vier was en ik heeeeeeel hard mijn best aan het doen was om mijn haar lang te laten groeien, vroeg mijn kapper aan mijn ouders of ik in een modeshow wilde lopen. En waarmee? Met een super korte coupe. Mijn ouders zeiden ja en daar ging m’n haar dus. *snik*

  11. Haha, ik heb op m’n veertiende precies hetzelfde gehad, drama! En m’n ouders bleven maar stellig ontkennen dat het helemaal niet zo erg was, mijn vriendinnen dachten daar anders over. Nogal pijnlijk, maar wel eerlijk 😉 En dat haar groeide inderdaad weer aan, naar mijn idee alleen wel veel te langzaam 😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s