Verkeerde vrienden

Ik wil echt geen klein kind meer zijn. Oké, ik kan het nog prima volhouden om me als een klein kind te gedragen, maar ik zou nooit terug willen naar de tijd waarin ik klein was en normaal van de glijbaan afging. Toch kijk ik met nostalgie terug naar de manier waarop ik toen vrienden maakte. Het ging ongeveer zo: Hé, dat is een meisje van mijn leeftijd. Laten we vriendinnen zijn!
En dat was het. Geen gezeur over kleding of haar(kleur), over muzieksmaak of de manier waarop de neus van de andere persoon eruitzag. Ik werd zelfs vrienden met knuffelbeesten en ze hoefden niet eens van mij te zijn. Vrienden maken was zo simpel en vergeleken met toen, is het krijgen van vrienden nu als het ontmantelen van drie bommen tegelijk.
Misschien ben ik de afgelopen jaren een beetje te kieskeurig geworden, met het hoogtepunt mijn middelbare schooltijd. Als iemand een verkeerde oorbel droeg, probeerde ik het niet eens meer. Blijkbaar was ik ervan overtuigd dat mensen alleen maar vrienden kon zijn als ze precies hetzelfde waren en van precies dezelfde dingen hielden.
Gelukkig ben ik daar overheen gegroeid, want anders zou ik een stuk minder leuke mensen kennen. En als ik mezelf erop betrap dat mijn vijftienjarige ik gaat zeuren, wil ik juist met die mensen praten. Lekker puh!

Advertenties

18 gedachtes over “Verkeerde vrienden

  1. Het ontmantelen van 3 bommen tegelijk? Hahaha, ja het is inderdaad niet makkelijk want je moet voordat je vrienden wordt ook nog kijken of de vriendschap wel toekomst heeft. Anders moet je weer op de een of andere slinkse wijze van je nieuwe vriend/vriendin af.

  2. Ja, ik denk hier ook wel vaak over na. Vroeger was vrienden maken veel makkelijker. Soms vraag ik me ook wel af waarom ik niet meer aandacht aan sommige vriendschappen heb besteed. Maar dat zal allemaal wel met een reden zijn geweest.

  3. Vroeger was het inderdaad veel makkelijker! En dan ging je de ene keer met de ene om en de andere keer met de ander en als je dat nu doet word het gezien als te weinig aandacht..
    Maar ik heb leuke vrienden, alleen ik vind het nog wel ergens moeilijk om niet meteen op iemand af te stappen waarvan ik niet meteen een goede indruk heb,

  4. Zo zie je maar dat een eerste indruk al veel kan doen, terwijl de eerste indruk helemaal niet juist hoeft te zijn.

  5. Ja, als klein kind is het heel simpel. Iedereen uit je klas is leuk! Behalve als je anders bent, dan hoor je er niet snel bij. (Helaas was ik anders.)

    Ik heb ook mijn tijd gehad dat ik niet iedereen als vriend wilde hoor. Kieskeurig was ik al als mensen een obsessie hadden voor een artiest, dan hoefde ik ze niet als vriend.

  6. Vroeger… accepteerde ik iedereen als vriend die maar een beetje aardig tegen me deed. Daar klampte ik me aan vast, omdat niet iedereen aardig was

  7. Omdat ik zelf het meisje met de foute oorbel ben (nou ja, de vrouw met de foute oorbel) sta ik er nooit zo bij stil hoe het met vriendschappen gaat. Het gebeurt gewoon. Ineens is iemand geen bekende meer maar een kennis, of een goede kennis, vriendin is dan nog maar een klein stapje en goede vriendin de top.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s