De lokroep van een fangirl

Ik heb een obsessie. Het is niet met een boek dit keer, niet met een bepaalde film, serie of acteur (tenminste, die heb ik wel, maar daar heb ik het nu even niet over). Ik heb een obsessie die verder gaat dan mijn liefde voor het observeren van mensen in het openbaar vervoer. Ik heb het over mijn totale, ongelimiteerde liefde voor konijnen.
Het begon heel klein en heel recent. Net als iedereen dacht ik eraan wat voor een huisdier ik leuk zou vinden om te hebben. Ik vroeg me simpelweg af of ik meer een kattenmens of een hondenmens was. Ik neigde meer naar katten, maar dat was het nog niet helemaal. Een konijn leek me veel leuker en bovendien blijven die gewoonlijk altijd klein (tenzij je ze een overdadige hoeveelheid voedsel laat consumeren). En zo begon de obsessie.
Inmiddels begin ik veel overeenkomsten te vertonen met kattenvrouwtjes, minus de tienduizend dieren, stinkend huis en uitwerpselen in mijn bed. Als ik een konijn zie, al is het een plaatje of een knuffeldier, raak ik in een soort hysterische trance. Ik voel dat mijn hersenfuncties langzaam afnemen en uiteindelijk kan ik alleen maar hoge piepjes uitstoten die nog het meest overeenkomen met de lokroep van een zogenoemde fangirl. Ik ben verliefd geworden op konijnen.
Nu zul je misschien denken: koop er een en je kunt onbeperkt achterlijk doen om een pluizenbol met oren. Maar hier is het probleem. Mijn kamer is veel te klein voor een kooi en bovendien ben ik (bijna) elk weekend niet op mijn kamer. Dus ook al heb ik al een naam (die ik niet zal verklappen) en heb ik al de allerschattigste konijntjes ter wereld gezien in de lokale dierenwinkel, ik zal moeten wachten tot ik werkelijk op mezelf woon.
Maar ik weet dat onze liefde altijd zal standhouden. Op een dag zal ik naar een dierenwinkel gaan en eruit lopen met het leukste konijn die ooit heeft bestaan. En onze levens zullen gevuld zijn met geluk en heel veel hoge piepjes.

Advertenties

15 gedachtes over “De lokroep van een fangirl

  1. Ik had er als kind ééntje ❤ Toch vind ik hem (overleden inmiddels) terugkijkend wel wat zielig: altijd zo'n hokje… Ja hij mocht er uit, en over het gras rennen, maar het was toch niet zo'n happy life als die konijnen die ik vaak wild zie rennen – denk ik.

  2. Ik had ooit twee konijnen. Ze heetten Bassie en Adriaan. Oh nee wacht, dat waren de cavia’s die ik ooit had. De konijnen heetten Tim en Tom. Haha. Nu ben ik wel benieuwd naar jouw konijnennaam. Het is vast origineler dan wat ik voor mijn konijnen had bedacht XD

  3. heel vroeger had een meisje in mijn klas een konijn en daar mocht ik nooit aan komen … maar als het hok schoon moest worden gemaakt was ik haar BFFFFFFF

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s