Een niet zo ‘epic’ en frustrerend verhaal

Het is vorige week al gebeurd, maar ik heb me nu pas over het trauma heen gezet en ik denk dat ik er nu wel over kan praten zonder in een groot gat van frustratie te vallen. Hier komt mijn fantastische verhaal, wat waarschijnlijk veel vermakelijker is als je niet een hele dag eraan hebt verspeeld.
Ik zat in de trein. Op zich is dit verhaal tot nu toe niet erg epic, zoals sommige mensen dat zouden zeggen. Maar hou je vast, vrienden, het wordt leuker. Ik zat dus in de trein en zoals op elk moment van de dag had ik honger. Dus ik ging wat eten. Het enige probleem was dat ik mijn Diana Mini (een klein analoog camera’tje dat ook luistert naar de naam: “Doet die camera het echt of is het een neppe?”) om mijn nek had hangen en ik wilde niet dat er kruimels op zouden komen. Dus deed ik het af en legde ik het kleine, lieve dingetje naast me, terwijl ik nog dacht, en onthoud dit: Ik moet wel onthouden om die straks weer om mijn nek te doen, anders laat ik het later in de trein liggen.
Plot twist: Ik liet mijn camera in de trein liggen. Zoals dat gaat in actiefilms kwam ik daar op het allerlaatste moment achter en was ik te laat, waarna ik als een ziekelijke zenuwpees naar de informatiebalie rende en het zo snel mogelijk meldde. Ik geloof niet echt in affirmaties, maar op dat moment probeerde ik mezelf eraan te herinneren dat mensen aardig en eerlijk waren in de hoop dat aardige en eerlijke mensen mijn Diana Mini zouden vinden.
Uiteindelijk werd mijn camera gevonden door een eerlijke conducteur die het – niet zo heel aardig – in Zwolle afgaf, waardoor ik dus heel gezellig naar Zwolle moest reizen om het dingetje op te halen.
Ik hoop soms dat bepaalde dingen gebeuren omdat het belangrijk is in je leven, dus natuurlijk verwachtte ik zonder twijfel dat ik de liefde van mijn leven zou ontmoeten in de trein naar Zwolle, maar helaas zat de trein vol met 1) oude mensen, 2) oude mensen met luid pratende (klein)kinderen, of 3) mensen die sliepen en dat niet heel aantrekkelijk deden.
Lang verhaal kort: ik heb viereneenhalf uur gereisd van Utrecht naar Zwolle en terug naar mijn ouderlijk huis, wat duidelijk niet in Utrecht is. Ik heb de liefde van mijn leven niet gezien, tenzij het de vrouw van de informatiebalie was die mijn Diana Mini weer terug in mijn handen bracht. De enige reden die ik tot nu toe kan bedenken waarom dit is gebeurd is omdat ik dan een blog kon typen. En omdat ik heel erg vergeetachtig ben, natuurlijk.

Advertenties

14 gedachtes over “Een niet zo ‘epic’ en frustrerend verhaal

  1. Vergeetachtig? Dan hebben we nog geluk dat je over dit voorval geblogt hebt.. Misschien heeft de wijze les van dit voorval meer te maken met je vergeetachtigheid. Bedenk wat je allemaal had kunnen doen in de tijd die je nu nodig had om die kwellende reis naar Zwolle te maken.

  2. Maar: je hebt hem terug en er zijn nog eerlijke mensen op de wereld! Wel jammer van die 4,5 uur, niet gelijk van de mogelijkheid gebruik gemaakt door Zwolle te verkennen? Schijnt best een aardige stad te zijn 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s