De moordenaar in de kast

Ik en horrorfilms zijn een heel slechte combinatie. Meestal vind ik het concept al eng genoeg om er nachtmerries van te hebben. Zo heb ik the Ring nooit gezien, maar droomde ik wel een keer over Samara die uit mijn kast kwam om me te vermoorden. Ik heb ook een angst dat er ineens mensen achter de deur staan als ik die dichtdoe, wat soms tot rare schijnbewegingen leidt.
Vroeger, toen ik nog klein en jong en schattig was en nog geen enkele horrorfilm had gezien, was ik alsnog erg bang. Ik was er elke nacht van overtuigd dat er een moordenaar in mijn kast zat. De kast had een slot die altijd dicht zat, maar ik wist zeker dat de moordenaar de deur van binnenuit open kon maken (zoals dat altijd gebeurt in enge films).
Op een avond kon ik die gedachte maar niet uit mijn hoofd zetten. Ik zei tegen mijn vader dat ik niet kon slapen, omdat ik bang was. Hij liep meteen naar de kastdeur en deed die open.
“Er zit niks in”, zei hij. “Zie je?”
Ik gok dat ik toen “ja” had gezegd of had geknikt. Dat weet ik allemaal niet meer zo goed. Wat ik nog wel weet, is wat hij daarna zei.
“Je moet het gewoon controleren. Je weet niet of de moordenaar erin zit als je het niet controleert.”
Mijn vader had (waarschijnlijk onbedoeld) een belangrijke levensles aan me gegeven. Ik wist namelijk al dat er niemand in de kast zat. Natuurlijk wist ik dat. Het was mijn fantasie die wederom rare dingen met me deed. Als ik gewoon de kastdeur open deed, bewees ik meteen aan mezelf dat dat gebeurde.
Nu ik ouder ben en de kast gewoon een kast is, is de les nog steeds op me van toepassing. Heel veel dingen die ik eng vind (voor mezelf opkomen, Call Me Maybe zingen in de bus voor een leuke jongen, in mijn eentje naar een museum) zijn eigenlijk helemaal niet eng. Ze zijn dingen waar ik een moordenaar voor heb verzonnen. Door de kast open te doen, oftewel, door het gewoon te doen, bewijs ik aan mezelf dat er niks engs aan is. En als er alsnog een moordenaar in blijkt te zitten, weet ik dat ik de kast gewoon dicht moet houden. Maar het heeft geen zin om ernaar te blijven staren en er bang voor te blijven. Uiteindelijk moet ik de kast gewoon opendoen. Al zul je mij waarschijnlijk nooit Call Me Maybe horen zingen. Het past gewoon niet bij mijn stem.

Advertenties

15 gedachtes over “De moordenaar in de kast

  1. Dat is een wijze les die je vader je geleerd heeft, Meise met Woorden die uit haar broekzak stromen. Ook goed dat je het oppakt en de moordenaar van een onbezorgd leven blijft bevechten. Je zal zien dat je er steeds beter in wordt. Succes.

  2. Je hoeft het niet zelf te zingen, je kunt zorgen dat je Call me maybe altijd paraat hebt en dan speel je het gewoon af. Dat zelf zingen kun je natuurlijk wel voor de kast doen, wedden dat de moordenaar meteen naar buiten komt en gillend wegloopt? 🙂

  3. Ik was vroeger doodsbang dat er een kat onder m’n bed zat. Of door m’n raam naar binnen kroop. Maar geen gewone kat. Een levensgrote/mensgrote kat! Ik dacht dan ook dan als ik uit bed wou en ik zat in het bed met mijn voeten er uit, op de grond, dat die dan mijn enkel gingen grijpen, krabben of in bijten.
    Ik vermoed dat ik die schrik eens opgelopen heb toen er een aantal katten buiten ‘miauwde’ ’s nachts, maar ik ben niet zeker.
    Jaren later zat ik rustig in de zetel naar tv te kijken toen ik tijdens een reclameblok de schrik van m’n leven kreeg. Er was een nieuwe musical in de stadsschouwburg: “Cats”. Levensgrote katten! Vreselijk! =)
    Nu ik volwassen ben en ik zie een kind die een kat op z’n gezicht geschilderd heeft met grime ofzo krijg ik nog steeds een rilling over m’n rug… =)
    Er zijn kosten aan mij =)

  4. Mooi! Alhoewel een moordenaar in een museum iets waarschijnlijker is dan een moordenaar in de kast waar die niet in past (hij zat op een cruiseschip, ne pas?). Maar alleen naar het museum is ook leuk hoor, kun je net zo snel of langzaam als je zelf wilt 😀

  5. Leuk geschreven! Inderdaad een hele wijze les 🙂 ik was vroeger ook altijd bang, voor monsters onder mijn bed. Toen heb ik een grote rolbak die onder mijn bed paste volgepropd met oude Donald Ducks en eronder gezet :D. Weg monster, hallo duckies.

  6. Erg leuk geschreven en herkenbaar. Ik kijk altijd Criminal Minds met verschrikkelijke moordenaars erin.. Als ik ga plassen ’s avonds kijk ik toch altijd even achter de deur… Je zal toch maar een ongewenst persoon tegen komen 😉

  7. BIJ ONS IN HUIS
    WOONT EEN MONSTER
    HET ZIT IN ONZE METERKAST.
    MEESTAL ACHTER GESLOTEN DEUR.
    IN HET DUISTER
    GLOEIEN ZIJN OGEN.
    HET VOEDT ZICH
    MET VERSPILDE ENERGIE.
    TOONT ZICH
    VIA RODE CIJFERS
    OP DE REKENING
    DIE SOMS
    OP DE MAT VALT.
    WE WORDEN ALERT,
    DOEN ZUINIG AAN,
    OPDAT WIJ NIET
    WORDEN AFGESLOTEN.

  8. Ik vind horrorfilms ook eng, maar misschien moet ik ze gewoon eens een kans geven. Overdag en met veel licht aan 😉 Maar wat een wijze les inderdaad! Zo had ik er nog helemaal niet naar gekeken. Ik zei vroeger altijd dat ik eng gedroomd had zodat ik bij papa en mama mocht verder slapen, haha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s