Afscheid nemen/geen context

Er is wederom een notitieboekje gesneuveld. Wanneer ik blader door de pagina’s vraag ik me af wie ik was op het moment dat ik alles schreef. Nicole van de eerste pagina lijkt niet eens op Nicole van de laatste. Na een tijdje begin ik me aan zo’n boekje te hechten. Ik droog er bloemen in die ik dan weer inlijst en ophang in mijn kamer. Je ziet de vlekken ervan achterin tussen de woorden lekken.
Mijn nieuwe notitieboekje heeft geen regels, letterlijk en figuurlijk. Ik kan onbezorgd schrijven en tekenen zonder tegengehouden te worden door grijze lijntjes. Een nieuw soort vrijheid. Toch gaat het afscheid nemen van het oude boekje gepaard met een vleugje nostalgie en een beetje verdriet. Sommige mensen hebben een hond; ik heb een notitieboekje.
Als laatste eerbetoon zijn hier dus een aantal willekeurige schrijfsels en losse zinnen zonder context. Geniet ervan.

1. Ik hoop dat het gaat regenen. Eerst zachtjes, zodat een van ons vraagt “regent het nou?”, waarop de ander zegt “geen idee, volgens mij niet hoor”. En de lucht vult zich met een heerlijke geur, terwijl het steeds harder gaat regenen, harder en harder, overal water, overal die prachtige geur, en we staan voor het raam te kijken naar dit verschijnsel, zo mooi, en dan zegt iemand “ik zei toch dat het regende”.
Dan koelt het eindelijk af en dan zal het voelen als een frisse ademteug zo zoet.
Maar het regent niet. Af en toe kijk ik hoopvol op, maar dan blijkt het gewoon de wind te zijn.

2. Jongens mogen geen borsten hebben, behalve in hun handen.

3. Ik wou dat ik me zijn stem kon herinneren, dan zou ik het altijd afspelen in mijn hoofd.

4. [uit een brief naar mezelf over tien jaar] Ik ga niet van je verwachten dat je BFF’s met Oprah Winfrey bent en mensen hebt gered uit een brandend gebouw. Wat ik wel van je verwacht, en ik wil dat je dit belooft, is dat je een goed mens bent. Dat klinkt vaag, ik weet het, maar alsjeblieft, wees eerlijk en behulpzaam en liefdevol, want dat ligt aan de basis van alles waarvan ik hoop dat je het bereikt.

5. Ik ben liefde, liefde met een pinpas.

6. Ik zie ik zie
wat jij ziet
maar nog niet helemaal

7. Het moment van opruimen na een feestje of uitgaan is heel sereen. De bierflesjes klinken een laatste keer tegen elkaar aan, de kruimels worden weggeveegd en niet lang daarna lijkt het alsof er nooit iemand geweest is. We lopen door de kamer heen, hier en daar verzamelen we glazen en lopen we de kamer na. Die jongen die daar op die stoel zat, hoe heette hij? Oh ja. Hij morste bier over mijn jurkje. En daar, daar had ik nog gepraat met een vriendin van je. Ik vond haar erg aardig, ja. Wie zat daar ook alweer?
We trekken de avond terug, spelen het af alsof het een film is en lopen erdoorheen om er commentaar op te leveren. We wisselen anekdotes uit, nog warm en zoet geurend, omdat ze nog vers zijn. Het is de vraag welk verhaal de tand des tijds zal doorstaan en volgend jaar herhaald zal worden. Wie weet waar we dan zijn. Wie we dan zijn. Het leven werkt vreemd op die manier.

Advertenties

11 gedachtes over “Afscheid nemen/geen context

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s