Toen ik niet meer kon staan

Afgelopen dinsdag kon ik in de ochtend amper lopen. Ik kan je vertellen, voor een negentienjarige die graag hardloopt en in haar hele leven nog nooit zoveel last had van haar benen, was dit nogal een schok. Gelukkig heb ik dan een heel supportteam achter me dat me er op geheel onsubtiele wijze aan herinnert dat ik gewoon veel te vaak over mijn eigen grenzen heen ben gegaan en dat ik het nu rustig aan moet doen.

Het rustig aan doen. Is dat wat falende mensen doen? Het blijkt inmiddels dat ik slecht ben in het rustig aan doen, maar ik ben aan het leren. Het schijnt dat heel de dag in bed liggen en Nutella eten overigens niet de definitie van ‘het rustig aan doen’ is, wat mensen me wel eerder hadden mogen vertellen.

Ik heb wel eens eerder verteld datΒ ik een perfectionist ben. Het is duidelijk dat die aanpak niet meer werkt, de aanpak waar ik alsmaar doorga en probeer om de dingen helemaal perfect te krijgen (hier valt wachten om dingen te doen tot het ‘perfecte moment’ ook onder, wat ertoe leidt dat ik heel veel dingen ook niet doe, maar het tegelijkertijd niet rustig aan wil doen). Het rustig aan doen is een levenshouding die me niet natuurlijk afgaat. Het betekent het loslaten van heel erg veel, terwijl ik meer iemand ben bij wie je alles nog uit mijn dode handen moet rukken en zelfs dan zal ik mijn best doen om je heel erg gemeen aan te kijken vanuit het hiernamaals.

Het was dus erg verleidelijk om, toen ik eenmaal weer redelijk normaal kon lopen, meteen weer keihard door te sprinten, maar ik word nu eenmaal te goed in de gaten gehouden door mijn gevangenisbewakers, ik bedoel, vrienden en familie. Dit is wat ik heb geleerd in deze week van het rustig aan doen:
– Je kunt veel beter naar alles kijken wanneer je langzaam gaat, niet alleen je omgeving, maar ook je gedachten.
– Verander je houding, verander alles.
– Uiteindelijk komt alles toch wel goed, ook al heb je enorme stress omdat je denkt dat je de bus niet haalt met je enorm slaapverwekkende tempo.
– Mensen kijken je heel vreemd aan als je een beetje raar loopt, dus het is des te leuker om het te overdrijven (dat heb ik niet gedaan, maar de verleiding was er).

Met andere woorden, ik moedig je aan om het rustig aan te doen. Als we het allemaal doen, word ik misschien wat minder ingehaald door andere mensen. Laten we zeggen dat het frustrerend is.

Advertenties

8 gedachtes over “Toen ik niet meer kon staan

  1. Oh, dat heb ik ook een keer gehad, maar dan 4 dagen lang… Gewoon lopen deed toen al pijn, zo frustrerend inderdaad! Maar stiekem ook wel een beetje grappig, ik hinkte toen ook heel apart de trap op, haha. En gelukkig gaat het ook wel weer over πŸ™‚

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s