Patat schoot op me/Eerste herinneringen

Ik heb ooit gehoord dat je oudste herinnering meestal een negatieve is. Ik ben er nog niet helemaal over uit of de mijne negatief of positief is, maar elke keer zijn mensen wel erg verbaasd over hoe oud de herinnering precies is.
Ik zat dus in de baarmoeder…
Nee. Niet zo oud. In mijn eerste herinnering was ik bijna twee jaar, of misschien iets ouder. Mijn vader kwam er ook in voor, en een onbekende vrouw die ik nu even Patat noem (omdat het leuker is dan een typische naam).

Patat werkt(e) in een drogisterij. Mijn vader nam me daar naartoe om gaatjes in mijn oren te laten schieten. Ik weet niet waarom dat zo jong moest, maar wat ik nog heel, heel goed weet, was dat Patat een pistool op me richtte.
Het was zo’n ding dat ze gebruik(t)en om gaatjes in je oren te maken, maar peuter-ik was er van overtuigd dat het een pistool was. En dat is een mooi bruggetje naar het moment dat ik keihard stond te huilen.

Patat maakte de gaatjes in mijn oren en hoewel ik de pijn niet meer herinner, zie ik heel goed voor me hoe ze me dropjes gaf om me te troosten. Mijn vader kocht een mooie strik voor me, een paarse met een vlinder erop, die ik nu nog steeds heb.

De reden dat ik dit vertel is omdat ik dol ben op eerste herinneringen en zeker op de mijne. Vreemd genoeg geeft het me een warm gevoel als ik eraan denk. Het voelt veilig en vertrouwd, een eerste herinnering, het allereerste wat ik weet van mijn bestaan. Ik heb geen idee waarom mijn brein dit moment heeft gekozen om op te slaan in mijn langetermijngeheugen, maar ik ben er blij om.

Ik weet niet meer hoe Patat eruit zag, maar nog wel precies hoe de drogisterij ingericht was. Het geheugen is selectief. Als ik nu nog maar kon verklaren waarom ik songteksten van Justin Bieber wel onthoud, maar niet de tentamenstof…

Advertenties

15 gedachtes over “Patat schoot op me/Eerste herinneringen

  1. Gaatjes in de oren van jonge kinderen (jong is tot ongeveer 12 jaar) wordt door meer en meer mensen als mishandeling gezien. Het is alleen nog wachten op een wet die het gaat verbieden. Dan wordt jouw herinnering vast nog mooier… Want je vader, Patat en jij hebben iets illegaals gedaan. Partners in crime en zo.

  2. Dat jij liedjes van degene kent 😐 Ik heb ze nog nooit geluisterd, nou ja, behalve dat refreintje dan dat ze steeds laten horen als het over hem gaat, en die is zo erg dat ik het nooit heb geluisterd! 😀 Ik heb nog steeds geen gaatjes in mijn oren… mocht het vroeger niet (kindermishandeling natuurlijk) en ja, toen kwam het niet van 😉

  3. Ik vind het zo moeilijk om een eerste herinnering te geven… Ik weet nog dat mijn vader mijn ballon voor de grap uit het raam van de trein hield, omdat hij zo achter ons aan waaide… Totdat hij hem per ongeluk los liet. Daag ballon! Maar of dat mijn eerste was? waarschijnlijk niet :p

  4. Bij mij zijn die gaatjes ook zo jong geschoten en er zat er eentje scheef. Het heeft me daarna ongeveer 22 jaar gekost om iemand te vinden die zo dicht erbij een nieuw gaatje durfde te schieten en toen heb ik mijn andere gaatje er maar in laten piercen, nu zitten ze weer recht. Toch wel handig soms.

    En Justin Bieber… ik vind wel dat tentamenstof belangrijker is, maar het vervelend is dat nutteloze feitjes nu eenmaal de neiging hebben om zich vast te bijten in je geheugen. Ik ken dat.

  5. Mijn eerste herinnering is op/van Schiphol. En op de terugweg kregen we autopech en mocht ik bloemetjes plukken in de berm 😀 Of het is die op de kermis en dat ik toen heel misselijk werd in de rups, voor dat precieze misselijkheidsgevoel heb ik nog steeds angst… Ik wist trouwens niet dat ze (vroeger) in gewoon de drogisterij ook oorgaatjes mochten prikken. Mijn zusjes en ik moesten echt naar een juwelier.

  6. Ik weet niet zeker wat mijn eerste herinnering is, maar één van mijn vroegste herinneringen is dat ik met mijn vader op straat liep en dat ik er genoeg van had dat vreemde mensen altijd naar me staarden. Waarschijnlijk zag ik er gewoon schattig uit, maar op dat moment voelde het als een soort inbreuk in mijn persoonlijke ruimte. En toen liepen we daar, weet ook nog precies welke straat, en toen kwam er een omaatje langs die naar me glimlachte. Toen heb ik haar de evil eye gegeven. Ik was 3. Ik voel me nog steeds schuldig.

  7. Als er iemand op je schiet is dat wel iets om te onthouden. Ikzelf kan me herinneren dat ik perse in de wandelwagen wilde zitten, ook al betekende dat dat mijn jongere zusje op mijn schoot moest zitten. Dat was echter behoorlijk zwaar en al na een paar honderd meter koos ik ervoor om toch maar zelf te lopen.

  8. Whaha, die titel is echt geweldig 😛 Bijzonder dat je moest. Ik heb mijn ouders bijna moeten smeken om gaatjes in mijn oren te mogen, ik denk dat ik een jaar of acht was.

  9. Wat een aparte herinnering. Gelukkig zijn mijn eerste gaatjes pas op mijn elfde geschoten. Mijn vroegste herinnering is van groep 2. Of misschien groep 1, maar dat weet ik niet zeker, want het kan ook zijn dat ik die dingen onthield van de foto’s, maar groep 2 kan ik me wel echt herinneren. En toen was ik zes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s