Mijn onderburen

Dit is een ode aan mijn onderburen. Mijn onderburen hebben een bijzondere voorliefde voor slechte muziek. Muziek waar je eigenlijk een beetje van moet huilen, maar goed, je moet ermee leven.

Mijn onderburen praten heel hard met elkaar en een van hen lacht op zo’n manier waardoor je je begint af te vragen waarom je eigenlijk nog wilt blijven leven. Misschien is het dat ze tussendoor ook nog eens keihard gilt.

Mijn onderburen houden graag feestjes. Elke week, het liefst. Dat is heel leuk, want daar gaat je bed van trillen. En ze gaan dan lekker tot in de kleine uurtjes door, zodat je plan om in het weekend goed te slapen het raam uit is (samen met je verstand en je geduld).

Mijn onderburen zijn eigenlijk helemaal niet zo aardig.

Ik heb een hekel aan mijn onderburen. Ik ben ook een beetje bang voor ze, want de jongen kleedt zich veel beter dan ik. Dat is niet zo moeilijk met mijn (gebrek aan) gevoel voor stijl, maar ik voel me daardoor geïntimideerd. En ik moest een keer bij hen aankloppen omdat ik geen water had en die jongen leek enorm geïrriteerd toen hij opendeed.

We zetten soms de muziek heel hard en dan gaan we zo gek mogelijk dansen, omdat dat veel lawaai maakt. We hebben ook een keer heel hard zitten praten, maar heel het gesprek voelt dan kunstmatig en vreemd en we konden onze lach niet meer inhouden.

Eigenlijk is dit meer een passief-agressieve klaagbrief naar mijn onderburen die ik nooit zou durven sturen, want ze hebben blijkbaar totaal geen problemen met het wakker houden van ons. En ik kan niet tegen conflicten.

Beste onderburen, ik wil slapen. Stop. Liefs, Nicole.

Advertenties

14 gedachtes over “Mijn onderburen

  1. Oh vervelend! Toen we net hier woonden hadden we een bovenbuurvrouw met een grote Duitse herder. Zij was vaak meerdere dagen van huis en die hond blafte en jankte dan continu! En niet overdag, nee hij begon vaak rond 11/12 ’s avonds en ging de HELE nacht door. Ik had soms zo medelijden met die hond, want ze liet hem dus ook niet uit. Uiteindelijk is ze na een maand verhuisd… gelukkig!

  2. Mijn onderbuurvrouw had drie kindjes en die waren nogal luidruchtig. De buurvrouw zelf trouwens ook. Mijn huisgenoot is zelfs een keer ’s nachts van hun herrie/ruzie wakker geworden (en iedere flat had twee woonlagen, het ging dus door alle twee heen…) Tegen Sinterklaas en Kerst begonnen ze ook altijd op een piano te rammen, die je de rest van het jaar niet hoorde, heel vaag. Maar volgens mij had die vrouw uiteindelijk een vriend en ineens waren ze verhuisd! De nieuwe buren hadden helaas een blafgrage hond en altijd hun ramen openstaan, zodat wij van alles mee konden genieten. Over minder prettige onderburen kan ik dus wel meepraten, haha 😉

  3. Jeetje, irritant zeg! Ik heb er zelf eigenlijk helemaal geen last van… terwijl ik weet dat er schuin boven en onder mij een baby leeft, maar die hoor ik dus ook maar eens in de maand 😐 Ik prijs mezelf gelukkig als ik dit lees 🙂

  4. Leuk geschreven! 🙂 Al is het onderwerp minder leuk – sterkte ermee. Mijn onderburen (of twee-onder, ik weet het niet) in Amsterdam zijn echt heel wazig, regelmatig hoorde ik ze keihard schreeuwen en brullen (uit enthousiasme, maar toch).

    • “Hooi! Mag ik even een foto maken? Het is voor mijn blog. Eh, nou, mensen willen gewoon weten of… nee, maar ik heb misschien iets geschreven over jullie en… eh… nee, je mag het niet lezen. NOOIT.”

  5. Ugh, herkenbaar. Ik heb er eentje boven me die het leuk vindt om soms midden in de nacht keihard muziek aan te zetten. Twee liedjes of zo, en dan gaat ie lekker slapen. Maar dan ben ik dus al wakker. Voor de rest van de nacht. Eikel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s