Frederique, topvrouw: deel 1.

Je hoort vaak genoeg van mensen die op latere leeftijd hun hele leven omgooien. Ze switchen van carrière, van partner of van woonplaats, maar niet vaak hoor je van iemand die haar geslacht verandert. Frederique was al 34 toen ze besefte dat niet zo mannelijk was als ze tot dan toe had gedacht. Tegenwoordig is ze lichamelijk gezien helemaal vrouw, maar toch is haar mannelijke kant nog altijd aanwezig. “Als ik de hele dag gewerkt heb met alleen maar mannen en op het eind van de dag rent nog iedereen even naar het toilet voor ze naar huis toe gaan en dan heb ik zoiets van, goh, nu zit ik alleen op het damestoilet, had ik niet eerder op het andere toilet gehoord?”

Vrouwelijke kant 
Voordat Frederique haar transitie maakte, voelde ze zich ongelukkig. Ze wist niet helemaal waarom ze zich zo voelde en ze zocht haar geluk in haar werk als ICT’er en vrijwilligerswerk, maar het gaf haar niet de voldoening die ze zocht. “Ik had echt het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur zat”, vertelt ze over die tijd.
Tijdens een cursus voor sociale vaardigheden ontdekte ze de psychosynthese. Dit is een psychologische stroming met invloeden van onder andere Carl Jung, Sigmund Freud en Abraham Maslow. Frederique leerde daarin dat ze meer haar gevoel moest volgen en ze ontdekte meer over hoe ervaringen uit haar jeugd haar leven vormden. “Hoe meer ik op dat gebied uitzocht, hoe meer het op zijn plek begon te vallen.”
Het duurde lang voordat Frederique haar gevoelens durfde te onderzoeken. “Ik dacht in die periode: wat ik voel, dat voelen andere mannen ook”. Ze merkte in haar omgeving dat mannen vooral opmerkingen maakten over het uiterlijk van andere vrouwen. Ze lette zelf ook op het uiterlijk van vrouwen, maar dat was geen aantrekking, maar jaloezie.
Dat was in 2004. Frederique begon te onderzoeken wat er precies bij haar paste. Voor haar gevoel had ze mannelijke en vrouwelijke kanten en kon ze er niet echt tussen kiezen. In eerste instantie vond ze dat ze zich te weinig vrouw voelde voor om transseksueel te zijn, dus om haar lichaam aan te passen, maar bij travestie (“een beetje oneerbiedig gezegd is dat de deeltijdvrouw”) vond ze dat ze haar vrouwelijke kant te weinig ruimte gaf. Ze voelde zelf dat er enorme krachten in haar aan het vechten waren.
“Toen heb ik op een gegeven moment gezegd: ik gooi alles wat met mannen te maken heeft en alles wat met vrouwen te maken heeft op één hoop en ik trek er gewoon uit wat bij mij past. En wat er niet bij mij past, laat ik gewoon liggen.”

Kleine stapjes
Sindsdien heeft Frederique kleine stapjes ondernomen. In het begin ging het haar vooral om het dragen van een rok, maar stukje bij beetje ging ze steeds verder. “Er was altijd wel iets dat zijn aandacht vroeg om daar weer mee verder te gaan”, vertelt ze. Sinds 2006 leeft Frederique als vrouw en in 2011 is ze geopereerd. Ze heeft het zo rustig mogelijk aangepakt, vooral omdat ze zeker wilde weten dat een keuze echt belangrijk was voor haar. Ze wachtte met een stap te zetten tot ze voelde dat ze zichzelf tekort deed als ze het niet deed. Op die manier stond ze achter elke stap en maakte ze de kans dat ze spijt kreeg kleiner: “Op het moment dat ik achteraf spijt zou gaan krijgen of van een hormoonbehandeling of wat dan ook, ik weet zeker, het kon niet anders dan dat ik die stap gezet heb.”
Als ze een stap had gezet, voelde Frederique zich rustiger en meer zichzelf. Het was niet alleen haar gender die ze begon te onderzoeken, haar hele leven werd anders. “Ik heb als man mijn lichaam nooit mooi gevonden”, vertelt Frederique. “Ik kon rustig twee, drie weken in dezelfde trui rondlopen.” Tegenwoordig is dat helemaal anders. “Ja, kleding droeg ik omdat het moest, omdat je anders koud moet, maar dat je ook kleding kon dragen omdat het leuk is, omdat je er dan mooi uitziet, dat was nooit tot me doorgedrongen.” Ze heeft haar donkere garderobe verruild met kleurige kleding.
Haar transitie dwong Frederique om alle aspecten van haar leven onder de loep te nemen. Niet alleen qua kleding uiterlijk, maar ook qua religie, humor en sociaal leven. Terwijl ze eerst nooit echt sociaal bezig was, zit Frederique nu bij verschillende clubs en verenigingen. “Het heeft wel een heleboel dingen op z’n kop gezet, die niet direct met iets man of vrouw zijn te maken te hebben, maar voor mij had het wel heel veel met mijzelf te maken.”

De kleine minderheid 
De overgang van volledig als man leven tot volledig als vrouw leven was niet altijd makkelijk voor Frederique. Hoewel ze de ontdekking van haar vrouwelijke kant ervoer als een bevrijding, was ze ook heel bang. “Je hebt zoiets van, gaat het wel goed met mijn werk, gaat het wel goed met mijn familie en gaat het wel goed met mijn omgeving? Ik woon in een appartementencomplex, gaan die mensen het wel accepteren?” Het gebeurt regelmatig dat transgender mensen problemen ondervinden in hun omgeving. Gelukkig viel het voor Frederique erg mee. Haar collega’s pakten het goed op, haar ouders reageerden goed en over het algemeen waren mensen accepterend. Toch is het een kleine minderheid die het voor Frederique lastig maakte.
“Zeker in de beginperiode, toen ik nog geen hormonen nam, zag mijn gezicht er nog vrij mannelijk uit.” Wanneer Frederique met het openbaar vervoer reed, waren er regelmatig mensen die haar uitlachten of die grappen over haar maakten. Des te lastiger was het soms in de keuze voor een toilet. Frederique is meerdere malen uit het damestoilet gezet. Op een keer stond zij zelfs aan de ene kant van de deur, terwijl de toiletmeneer aan de andere kant stond te trekken. “Ik heb wel gewonnen”, lacht Frederique. “Ja, dat was wel heel bijzonder.”
Vanaf begin 2008 kreeg Frederique hormonen. Die maakten haar gezicht vrouwelijker en dat heeft volgens haar geholpen in het krijgen van acceptatie. Ook toen ze haar geslachtsoperatie had ondergaan, merkte ze dat sommige mensen haar toen pas konden accepteren als vrouw. Tegenwoordig zijn er nog steeds mensen die vreemd op haar reageren. “Dan word ik er toch weer mee geconfronteerd, terwijl ik eigenlijk net zoals ieder ander gewoon mijn ding wil doen zonder dat ik geconfronteerd word met mijn anders-zijn.”  
Het komt regelmatig voor dat transgenders ontslag moeten nemen vanwege het gebrek aan acceptatie op het werk. Solliciteren is moeilijk, want transgenders weten niet of ze als man of vrouw moeten solliciteren. Dit zorgt ervoor dat transgender mensen die zonder werk komen te zitten, moeilijk weer aan de slag kunnen. Ook is het lastig voor transgenders met partners en in sommige gevallen kinderen. “Ik ben zelf in de gelukkige omstandigheid dat ik alleen woon, dus in dit geval is dat een voordeel”, zegt Frederique. Het gebeurt regelmatig dat gezinnen uit elkaar vallen.

Morgen komt deel 2 online!

Advertenties

5 gedachtes over “Frederique, topvrouw: deel 1.

  1. Wat een mooi interview, ben benieuwd naar deel twee. Ik schrijf mijn scriptie toevallig over genderkinderen in jeugdliteratuur – het valt me op dat het onderwerp steeds beter bespreekbaar wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s