Bluh

Laat ik vertellen over de meest rampzalige sollicitatie die ik ooit heb gehad. Ik kwam aan bij het bedrijf, dat ik vanaf nu Bluh zal noemen, want zo voelde ik me toen ik er weer wegging. Een beetje onzeker liep ik binnen bij Bluh, niet alleen omdat ik geen idee had waar ik heen moest of wie ik aan hoorde te spreken (geen receptionist), maar ook omdat ik hoge hakken aanhad en mijn voeten bijna uit elkaar vielen.

Dat is dan ook het enige wat gelukt was aan de sollicitatie: ik zag er werkelijk waanzinnig uit. En dat zeg ik niet zomaar, want mijn garderobe bestaat zo’n beetje alleen uit baggy uitgewassen kleding die je nog niet aan een zwerver zou kunnen weggeven. Maar die dag had ik mijn beste outfit aangetrokken (oftewel, mijn enige goede outfit) en mijn hoge hakjes, waardoor ik eruit zag als de baas die het met haar assistent deed.

En toen zat ik in een kamer waar nog net niet met een felle lamp in mijn gezicht geschenen werd, want daar onderging ik een waar kruisverhoor. Ik voelde mijn wangen rood en warm worden en ik begon te stamelen. Huilen was geen optie, want tranen matchen gewoonweg niet met de broek die ik toen aan had. Daarnaast wist ik zeker dat ik het goed zou kunnen doen in de functie. Maar mijn verhoorders wilden er niets van weten.

Ik wist dat ik hier niet zou gaan werken, maar halverwege het gesprek kon het me ook niet meer schelen. Terwijl ik naar de bushalte strompelde (die altijd veel verder lijkt wanneer je tenen geen bloedtoevoer meer lijken te krijgen), vond ik het niet eens jammer. Ik vond het eerder frustrerend dat de mensen van Bluh niet overtuigd leken te willen worden.

Toen ik een paar dagen later kreeg te horen dat ik het niet was geworden – wat een verrassing! – was ik opgelucht. Het heeft me doen inzien wat ik wil, want ook al was het gesprek lachwekkend verschrikkelijk en misschien voor sommigen ontmoedigend, ik weet nog steeds wat ik kan en zie het als extra motivatie om het te bewijzen. En hé, des te meer mogelijkheid heb ik om mijn enige goede kledingcombinatie te tonen aan de wereld.

Advertenties

12 gedachtes over “Bluh

  1. Vreselijk, dat soort sollicitaties. Alsof ze erop uit zijn om je zo ongemakkelijk mogelijk te maken. Ik hoop dan altijd dat zij hun baan kwijtraken en ook weer 10 van dit soort gesprekken mogen gaan voeren.

  2. Pf, stom. Ik heb nog nooit van mijn leven gesolliciteerd (maar wel drie baantjes gehad, op zich best knap), maar het lijkt me niet leuk. En waarschijnlijk was ik wel in tranen uitgebarsten, zo ben ik dan ook wel weer.

  3. Wees vooral jezelf!
    Kun je vast niet tegenvallen
    Leg jezelf op het weegschaaltje
    hopelijk word je niet
    té zwaar verbonden

    Ooit ben ik afgewezen op mijn uiterlijk…
    oogafwijking- speetogen
    Ik zou niet representatief zijn.
    Ben weggelopen…
    dáár wil ik niet eens een onderdeel van zijn!

  4. Afschuwelijk dat soort sollicitaties. Heb dat eens gehad bij de Randstad, toen er een vacature bij de Rabobank was vrijgekomen voor een bijbaantje dat ik wel zag zitten. Dat ging via dat uitzendbureau, dus daar had je een eerste gesprek. Ik was pas vlak voor het gesprek op de hoogte gesteld, dus had geen tijd meer om gepaste kleding aan te trekken thuis en die vrouw wou daardoor maar niet geloven dat de kleding die je in je eigen privétijd draagt niet inhoudt dat je je niet ook ‘representatief’ kunt kleden xD Zó frustrerend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s