De laatste op aarde

Rond het middaguur vertrek ik van thuis. Ik stap op mijn krakkemikkige fietsje en ga op weg naar het station. Pas na een paar minuten besef ik dat ik nog geen mens ben tegengekomen. Het is stil. Té stil.

Ik kijk nog eens goed om me heen. Nee, er is niemand. Heb ik überhaupt wel iemand gezien vandaag? Er groeit een vreemd soort fantasie in mijn hoofd. Wat als iedereen ’s nachts is verdwenen en ik de enige ben die is overgebleven? Ik ben alleen! Het duurt niet lang voordat ik bijna in mijn fantasie begin te geloven.

Wat moet ik doen? De treinen rijden niet meer. Waar ga ik heen? Ik kan de supermarkt plunderen! Ik sta er niet eens meer bij stil dat dit ook betekent dat mijn vrienden en familie zijn verdwenen, nee, ik denk alleen aan al die bakken ijs die onbewaakt in de vriezer van de Albert Heijn staan. Ik kan het onbezorgd eten, zonder te betalen en zonder dat iemand me lastig valt.

En verder? Ik heb genoeg eten om van te overleven. Natuurlijk, bedenk ik me dan. De boekenwinkels! Entertainment voor altijd.

Uit mijn ooghoek zie ik een persoon. Oh.

Ik ben nog teleurgesteld ook.

Advertenties

5 gedachtes over “De laatste op aarde

  1. Ik denk dat er momenten zijn dat iedereen gewoon even uit het bestaan wegflakkert, als ware het een lamp die niet helemaal aan is en soms aan en uit gaat. Oja, en heilig vind ik een eng woord. Doet me denken aan een ziekte waarbij je de hele tijd moet salueren en ‘Heil!’ moet roepen.

  2. Ik heb hier nog nooit over gedacht, misschien ben je wel een beetje gek :P. Maar (straffeloos) een supermarkt plunderen lijkt me dan wel weer tof!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s