PS.

Ps. Ik heb je deze hele mail geschreven vol met verhalen en vertellingen over wat er in mijn leven is gebeurd, maar het enige wat ik eigenlijk wilde zeggen was ‘hoi, ik ben er’ en het liefst wil ik als reactie ‘hoi, ik zie je, en ik ben er ook’, want dat is uiteindelijk waar we dit voor doen toch?

Ik heb nu colleges in media en het gaat altijd over hoe media ons veranderen, onze maatschappij, onze communicatie, onze manier van leven, en er was een vrouw op het scherm die zei dat we niet meer alleen durven zijn, en ik vraag me af of er ooit een tijd is geweest waarin we dat wel durfden. Soms besteed ik tijden op mijn telefoon en klik ik elke keer nieuwe apps aan en denk ik: waar ben ik nu mee bezig? Is dit hoe ik mijn tijd wil besteden?

Klik.

Ik weet niet of nieuwe media ons echt veranderen of dat er gewoon een nieuwe kant van onszelf aan het licht komt door nieuwe media. Maar er is iets geruststellends aan het zien dat iemand ook ‘online’ is op Whatsapp om vier uur ’s nachts. Zijn we samen alleen of alleen maar samen?

Een PS. is een nagedachte, een laatste toevoeging die je nog was vergeten voordat je je brief afsloot, maar tegenwoordig gebruiken we het nog steeds, ook al kunnen we onze emails gewoon bewerken. Wat zegt dat over ons? Wat zegt het dat we een PS. anders lezen en anders schrijven dan de rest van een bericht? We zijn vreemde wezens.

Verzenden…

Advertenties

4 gedachtes over “PS.

  1. ik denk dat wij misschien altijd zo geweest zijn maar het nu makkelijker naar buiten komt. Ik durf overigens wel alleen te zijn, heerlijk een avond helemaal niemand om je heen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s