Observaties uit de subdimensie

Er is een plek op aarde, je zou het een subdimensie kunnen noemen, of een te bezoeken parallel universum, waar er altijd onophoudelijk geschreeuw van een kind te horen is, waar de lange gangen je door de hoogtepunten van de consumentenmaatschappij leiden terwijl je in de war wordt gemaakt door de surrealistische wegwijzers. Die plek noemen we de IKEA.

Ik begaf me tussen de ruziënde stellen, jonge gezinnen en moeilijk lopende ouderen met een missie, maar zoals altijd gebeurt in dit gigantische woonpretpark, kwam ik een deel van mezelf tegen. Niet alleen in de talloze spiegels die mijn gezicht in het tl-licht nog vermoeider lieten overkomen, en ook niet in het stille verlangen tussen de dozen in het magazijn te klimmen en er een hele dag te schuilen. Het zat in de observatie van de IKEA als metafoor voor onze maatschappij: talloze, eindeloze keuzes tot onze beschikking, en we gaan allemaal voor de gratis potloodjes. Ik weet niet wat dat over ons zegt.

De uiteindelijke score: één dekbedovertrek, drie cactussen waar ik om een of andere reden gehecht aan raakte, een afwasborstel van 19 cent, en exact tien potloodjes. Op de terugweg moest ik door een eindeloze gang lopen terwijl We Are Young werd gedraaid en er op drie verschillende schermen werd uitgelegd hoe ik uit het bizarre doolhof moest komen. Het voelde alsof ik door een science fiction film liep. Eenmaal buiten kwam ik uit mijn roes. Ik had honger. Had ik cactussen gekocht? Ik weet niet eens waar ik die neer moet zetten. Hebben we wel een nieuwe afwasborstel nodig?

Ik kan niet wachten om terug te gaan.

Advertenties

7 gedachtes over “Observaties uit de subdimensie

  1. altijd leuk om te dwalen door Ikea.. heb meestal de pech dat ik op een dag daar dwaal als half nederland ook besloten heeft nog even een tour ikea te doen, compleet met rond rennende niet luistende kinderen.. grrrr

  2. Hahaha, herkenbaar omschreven.
    Alleen is mijn eind oordeel nooit; ‘ik kan niet wachten om weer te gaan’. Ik ben wel half jaartje zoet met trauma verwerking voor ik een dagje ikea weer aankan :p

  3. Niemand gelooft me ooit als ik zeg dat ik nog nooit één potlood meegenomen heb. Het is waar jongens, ik ben een etisch correcte Ikea-bezoeker. Leuk geschreven, het idee van een parallel universum bevalt me wel, zelfs als dat universum de Ikea is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s