Ode aan het najaar

De herfst heeft de afgelopen dagen haar intrede gedaan en plotseling is het te koud om op blote voeten het huis door te gaan (het is ook nog eens niet heel schoon in een studentenhuis, maar dat terzijde). Ik trippel trappel weer op sokken, en er zijn al behoorlijk wat varianten van kruidnootjes door mijn maag gegaan.

Hoewel de zomer dit jaar een van de beste zomers was die ik heb meegemaakt, kijk ik nog steeds uit naar de komende periode. In de winter zie ik tweemaal de hemel kleuren, want ik kan dan zowel de zonsop- als -ondergang vanuit mijn raam zien. In de winter kan ik mijn berenmuts en handschoenen zonder vingers weer dragen. In de winter kan ik me verhullen in drie lagen kleding en me knus voelen op de meest niet-knusse plekken.

Verschillende mensen zijn de laatste tijd tegen me begonnen over hoe er op elk moment een bepaalde ramp kan gebeuren op aarde: het draaien van de polen, het uitbarsten van een enorme vulkaan, allerlei natuurgeweld dat ons leven kan verwoesten. Maar voor nu is het grootste natuurgeweld het razen van de wind, de regen die op ons neerslaat, en de bladeren die van de weg een glijbaan maken. En ik vind het heerlijk, ik kan er niets aan doen dat ik geniet van de seizoenen en de manier waarop ik ’s ochtends verheugd uit mijn raam kijk om te zien of de dag al is aangebroken dat ik roze hemel kan zien.

Advertenties

3 gedachtes over “Ode aan het najaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s