Bangerik

Ik ben heel lang een angsthaas geweest. Ik heb er zelfs een post over geschreven. Veel van mijn verhalen eindigden destijds met “en toen werd ik bang”. Het waren niet echt de soort verhalen waarmee je de aandacht grijpt op feestjes en partijen. Jaren geleden vond ik al dat ik maar een einde moest maken aan al dat irrationele gedoe, maar het leek me maar niet te lukken. Het bleek niet bepaald simpel te zijn om door zo’n gevoel heen te prikken.

Je kunt genoeg blogposts lezen en filmpjes kijken waarin wordt uitgelegd dat ware moed niet de afwezigheid van angst is, maar dat het gaat om bang zijn en het dan tóch doen – datgene waar je dan zo bang voor was. Maar niemand zei dat het nogal lastig is om dat tegen jezelf te zeggen wanneer je het idee hebt dat je in een poel van je eigen angstzweet drijft.

Een paar jaar geleden schreef ik een lijst op van dingen die buiten mijn comfortzone lagen. Ik gaf ze een cijfer tussen de 1 en de 10, waarbij 1 een matig ‘niet zo comfortabel’-ding was, en een activiteit met een 10 een ‘oh mijn god ik ga dood’-gevoel gaf. Het was een vrij lange lijst. Laatst keek ik de lijst door en wat bleek? Ik had meer van de helft van die ‘enge’ dingen al gedaan.

Wat nog verrassender was, was dat de overwinningen die ik had behaald helemaal niet hadden gevoeld als overwinningen. Ik had de lijst gemaakt en was het toen vergeten. En toen ik het weer nalas, zag ik pas dat veel ervan niet eens zo spannend meer voor me was.

Ik dacht dat het overwinnen van angsten een heroïsche daad was, en ergens is dat het ook, maar ik hoefde niet ten strijde te trekken met zwaard en harnas. Ik hoefde alleen maar door het leven te gaan en elke keer een klein beetje te pushen, niet met brute kracht, maar met behulp van mijn nieuwsgierigheid. Als je eenmaal spreekruimte geeft aan het stemmetje dat zich afvraagt wat er gebeurt als je het eens anders doet, dan wordt dat stemmetje steeds luider.

Ik ben nog steeds bang. Sterker nog, ik ben bijna altijd bang. Maar angst is geen stopbord, het is een aanwijsbord. Het zegt niet “dit gaat te ver”, het zegt “hier moet je naartoe”. En ik volg het gewoon, niet in een racewagen, maar ter voet, en elke keer voel ik me meer op mijn gemak op onbekend terrein.

 

Advertenties

3 gedachtes over “Bangerik

  1. Ik heb het overwinnen van angsten nooit echt als heroïsch gezien. Zoals de meeste daden nooit als heroïsch worden gezien door iemand die ze doet, denk ik. Achteraf zal men zeggen dat Aragorn heroïsch was in de strijd om Minas Tirith en bij de Zwarte Poort in Mordor. Achteraf zal men het verslaan van Voldemort heroïsch vinden. Maar voor de personen die het meemaken, die zijn veel te blij dat het voorbij is. Zo is het denk ik ook met angsten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s