Ik leefde zes jaar in een studentenhuis en dit is wat er gebeurde (niks)

Het leven in een (soort van) studentenhuis gaat niet altijd over rozen. Zo hebben we in mijn huis regelmatig te kampen met mysterieuze donkere vlekken op de keukenvloer, lijkt schimmel zich spontaan te manifesteren, en hebben we slechts een paar maanden geleden een haarbal ter grootte van een dikke cavia uit onze afvoer getrokken. We doen ons best om er iets van te maken. Van het leven, niet van de haarbal.

Na zes jaar doorgebracht te hebben in dit huis, heb ik een heleboel geleerd. Zo weet ik dat schoonmaakroosters niet werken, je er zelf nooit eens naar kijkt, maar dat je het wel vervelend vindt dat je huisgenoten er niks mee doen. Dan zeg je zoiets als, “jongens, dit kan niet, we moeten echt weer ons best erop doen”, om vervolgens nooit meer naar dat trieste schemaatje te kijken. Maar je hebt iets gezegd, en daar voel je je dan toch wel goed over.

Ook heb ik, na zo’n dertien verschillende huisgenoten (het ligt niet aan mij, ik beloof het) geleerd: de beste manier om een band op te bouwen met willekeurige vreemden met wie je toevallig een huis deelt, is om samen slechte reality televisie te kijken. Dit is een feit waar niets of niemand tegenop kan. Ook al haat je het, niets is beter dan samen haten. Uiteindelijk kijk je uit naar die ene avond in de week dat je kijkt naar hersenloze mensen die hersenloze dingen doen. Je gaat van hen houden. Net als van je huisgenoten.

Ook al ben ik al enige tijd een ware afgestudeerde armoedzaaier, ik blijf nog heel even in dit oude, lelijke, aftandse, troosteloze spookhuis waar de lampen nooit vervangen worden en de bacteriën aan je levensverwachtingen knabbelen. Ik geniet teveel van de huisgenoten die hun levensverhaal over me uitstorten wanneer ze thuiskomen, van de afwas die zich op magische wijze binnen drie minuten opstapelt en de huisfeesten waarvan onze vloer verandert in een plakkerig alcoholzwembad. Oké, eigenlijk heb ik gewoon niet genoeg geld om te verhuizen. Maar daar kan ik mee leven. Ik ben nog heel even student.

Advertenties

2 gedachtes over “Ik leefde zes jaar in een studentenhuis en dit is wat er gebeurde (niks)

  1. Ach ja, de geweldigheid van studentenhuizen. Schoonmaakroosters zijn inderdaad een drama, bij ons hangt hij er ook vooral voor de sier. Maar ja, zo af en toe heeft iemand een vlaag van schaamte als overal in de gang troep ligt en dan is er even een schoonmaakbui waarin alles gepoetst wordt 😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s