Bevestig mij, creepy mannen op straat

Een tijdje geleden vond ik de ware. Het was de oude man die op straat kusgeluidjes naar me maakte. Ik was op slag verliefd. Ik droeg een sportlegging, een oud t-shirt en had mijn haar in een rommelige staart. Ik wist meteen: deze man houdt ook van mij als niet op mijn meest Beyoncé ben. Hij zal me ook fuckable vinden als ik mijn pyjama vol gaten aan heb. Dat waardeer ik.

Ik nam me meteen voor Tinder te verwijderen. Niemand kon op tegen deze man, deze geweldige, waarschijnlijk van de AOW genietende man. Ik wilde meer van hem weten. Maar hoe benader je degene die in een heel korte tijd je hele wereld is geworden? Hoe kon ik hem duidelijk maken dat ik deze relatie tot een hoger niveau wilde tillen? Immers was ik hem voorbij gefietst en stond hij op de stoep. Hij was al gestopt met kusgeluidjes maken. Vond hij me nog wel aantrekkelijk? Kon hij ook genieten van het uitzicht van de achterkant?

De onzekerheid deed haar intrede. Inmiddels had er in zeker twee seconden niemand naar me getoeterd, geschreeuwd of gekust. En dat op deze zonnige dag, een dag waarop een gemiddelde persoon met borsten toch zeker meerdere malen van een afstandje wordt verteld dat jawel, meerdere mannen het toch wel met haar willen doen. Maar ik fietste daar zonder enige bevestiging. Wat moest ik nu? Wie was ik zonder dat mensen vanuit witte busjes me laten weten dat ik recht van bestaan heb?

Ik besloot door te fietsen. De man hield vast niet van me zoals ik van hem. Hij was me vast al vergeten en had zijn geilheid vast laten botvieren op een ander meisje. En zo vond ik gedesillusioneerd mijn weg naar huis, waar ik moest leren dealen met mijn leven zonder man.

Advertenties

Hoe te leren leven met de onbegrijpelijkheid van de dingen

Word verliefd op een boek. Neem het boek overal mee naartoe, zodat de randen van de pagina’s beginnen te krullen en te rafelen. Onderstreep zinnen en woorden met een zwarte pen en stop briefjes tussen pagina’s die je hart doen overstromen.

Word verliefd op een personage. Fantaseer over het personage, stel diegene voor als een echt persoon dat voor je staat, leeft, droomt. Bedenk dat diegene je beste vriend is en met je dronken wilt worden. Denk je in dat je ruzie maakt met het personage en de pijnlijke stiltes en excuses achteraf.

Schrijf erover.

Ren weg van je problemen. Spendeer talloze uren op het internet op zoek naar het ene antwoord op die ene vraag waar geen antwoord op moet komen. Verstop je tussen middelen, mensen, smoesjes. Ren weg van je problemen om daardoor in de armen van je problemen te vallen.

Luister naar muziek. Val voor een stem of een nummer of een tekst. Houd de muziek in je achterhoofd terwijl je door de kou fietst en je handen vuurrood worden. Luister hetzelfde nummer zo vaak dat je elke ademhaling uit je hoofd kent en je ’s nachts wakker wordt door het geluid van gitaarspel op de achtergrond.

Word boos. Maak dingen kapot. Krijg spijt van dingen die je hebt gedaan toen je boos was. Leer ervan.

Maak vrienden. Maak de beste vrienden die je ooit hebt gehad, het soort vrienden dat je kleinste gezichtsuitdrukkingen kan lezen en je favoriete eten kent, niet omdat jij het hen hebt verteld, maar omdat ze het weten. Probeer hen aan het lachen te maken en wees tevreden met de kleinste aanwijzing van een glimlach.

Slaap veel.

Probeer niet te begrijpen.

Dag 316.

Dag 316. Vandaag is een mooie dag. Ik bond de sleutel van de voordeur onder mijn schoenveters zodat ik het niet kwijt zou raken en ik ben gewoon gaan rennen. Ik wilde niet meer stoppen. Na een tijdje veranderden de bladeren op de grond in een oranje waas en hoorde ik de muziek in mijn oren niet meer. Des te langer je loopt, des te meer je in een soort meditatieve staat komt. Ik kan niet mediteren. Stilzitten en nietsdoen, dat werkt niet. Misschien als ik zou mogen internetten.

Hardlopen is iets heel anders. Je denkt aan alles en aan niets tegelijk. Het is niets anders dan je voeten op de grond en het zweven tussendoor, maar het voelt alsof je de hele wereld aan het ronddraaien bent. Voor je start, schud je je spieren los en druk je de oortjes goed vast zodat ze er niet onderweg uitvallen. En dan ga je maar, door en door.

Je stopt niet wanneer je moe bent, of wanneer je handen te koud zijn of wanneer je andere excuses hebt bedacht. Je stopt pas als je klaar bent. Wanneer je weet dat je alles hebt gegeven en wanneer je weet dat je genoeg hebt gedaan. Het zweet drupt over je voorhoofd, je veegt het af met je mouw die al vochtig is doordat je het al zes keer eerder hebt gedaan.

Je rekt en strekt en je voelt je spieren en terwijl je ademhaling tot rust komt doe jij dat ook. Niets is lekkerder dan dat gevoel. Je hebt net iets gedaan voor jezelf, voor je lijf, voor je gemoedsrust. En na het hardlopen voelt het alsof je de hele wereld aankunt. Jij en je hardloopschoenen, jullie zijn een topteam.

Ik bedacht me dat allemaal vanmorgen toen ik We are the champions luisterde terwijl ik mijn cooling down deed en de neiging had om mijn handen omhoog te gooien en een overwinningsdansje te doen. Soms heb je niets anders nodig dan een goed paar schoenen en muziek in je oren om je eigen ochtend te maken. Ik ben er ieder geval heel erg tevreden mee.

Dag 316 was een goede dag.

Patat schoot op me/Eerste herinneringen

Ik heb ooit gehoord dat je oudste herinnering meestal een negatieve is. Ik ben er nog niet helemaal over uit of de mijne negatief of positief is, maar elke keer zijn mensen wel erg verbaasd over hoe oud de herinnering precies is.
Ik zat dus in de baarmoeder…
Nee. Niet zo oud. In mijn eerste herinnering was ik bijna twee jaar, of misschien iets ouder. Mijn vader kwam er ook in voor, en een onbekende vrouw die ik nu even Patat noem (omdat het leuker is dan een typische naam).

Patat werkt(e) in een drogisterij. Mijn vader nam me daar naartoe om gaatjes in mijn oren te laten schieten. Ik weet niet waarom dat zo jong moest, maar wat ik nog heel, heel goed weet, was dat Patat een pistool op me richtte.
Het was zo’n ding dat ze gebruik(t)en om gaatjes in je oren te maken, maar peuter-ik was er van overtuigd dat het een pistool was. En dat is een mooi bruggetje naar het moment dat ik keihard stond te huilen.

Patat maakte de gaatjes in mijn oren en hoewel ik de pijn niet meer herinner, zie ik heel goed voor me hoe ze me dropjes gaf om me te troosten. Mijn vader kocht een mooie strik voor me, een paarse met een vlinder erop, die ik nu nog steeds heb.

De reden dat ik dit vertel is omdat ik dol ben op eerste herinneringen en zeker op de mijne. Vreemd genoeg geeft het me een warm gevoel als ik eraan denk. Het voelt veilig en vertrouwd, een eerste herinnering, het allereerste wat ik weet van mijn bestaan. Ik heb geen idee waarom mijn brein dit moment heeft gekozen om op te slaan in mijn langetermijngeheugen, maar ik ben er blij om.

Ik weet niet meer hoe Patat eruit zag, maar nog wel precies hoe de drogisterij ingericht was. Het geheugen is selectief. Als ik nu nog maar kon verklaren waarom ik songteksten van Justin Bieber wel onthoud, maar niet de tentamenstof…

Twintig levensadviezen van een (bijna) twintigjarige

Gisteren was de dag dat mijn moeder uitgerekend was, toen ze twintig jaar geleden zwanger was. Uiteindelijk liet ik nog twee weken op me laten wachten, waarschijnlijk omdat ik een koukleum ben en geen zin had in het weer daarbuiten. Ik ben dus over twee weken (minus een dag) jarig. Wat ik geleerd heb van de afgelopen negentien verjaardagen is dat er absoluut, helemaal niks verandert wanneer je een nieuw getalletje krijgt toegewezen. Maar twintig jaar, dat is best een hele prestatie en het zette me aan het denken. Misschien komt het ook door mijn altijd voortdurende existentiële crisis, maar niettemin heb ik een lijst gemaakt van leefregels en -adviezen die ik de afgelopen jaren heb opgedaan en die voor mij essentieel zijn gebleken. Misschien kun jij zelf betere bedenken en dan weet je waar je die adviezen moet laten (in je reet! Nee, in een reactie natuurlijk).

1. Je lichaam is een lening. Ooit moet je die terugbetalen, dus zorg er goed voor.

2. Er is niks mis met verplichtingen, zolang het maar daadwerkelijk verplichtingen zijn en ze niet alleen maar zo voelen.

3. Respect en eerlijkheid sluiten elkaar niet uit.

4. Blijf het kind in jezelf voeden.

5. Blijf jezelf afvragen: als ik echt van mezelf zou houden/om mezelf zou geven, wat zou ik dan nu doen?

6. Geld is een middel, geen doel.

7. Bij twijfel, doen. Het is waarschijnlijk alleen angst die je tegenhoudt.

8. Probeer altijd een manier te vinden om dingen leuk te maken, hoe saai of vervelend ze ook lijken.

9. Maak fouten als je wilt leren.

10. Durf kwetsbaar te zijn, zelfs bij mensen die je niet al tijden kent.

11. Maak tijd om te kliederen, te creëren en gek te doen.

12. Ga er nooit vanuit dat je weet wat de ander denkt, net zoals je er niet vanuit kunt gaan dat anderen weten wat jij denkt.

13. Wacht niet tot de perfecte tijd. Die komt niet. Doe het nu.

14. Omring jezelf met mensen en dingen die je energie en inspiratie geven.

15. Ga elke dag naar buiten.

16. Vergeef jezelf en anderen en laat het los.

17. Het verleden bestaat niet, net als de toekomst. Het heeft geen zin stil te staan bij dingen die niet bestaan.

18. Wees je bewust van het feit dat je maar beperkt de tijd hebt en handel daarnaar.

19. Val niet in je dagdromen. Streef naar je dagdromen.

20. Als een van deze regels niet toepasbaar is op de situatie, breek dan de regel. Als je een betere regel vindt dan een van deze bovenstaande, vervang de regel.

 

Ik ben benieuwd naar jullie opgedane levensadviezen of dingen waar je jezelf aan moet (blijven) herinneren.

Ik ben blij dat ik mij ben

(Ik lig goed op schema met NaNoWriMo, ook al begon ik met schrijven zonder een voorbedacht plan. Alle letters zijn wit, dus mijn pagina’s zien er helemaal wit uit met een paar rode lijntjes onder namen die Word niet herkent.)

In een afgelegen afdeling van mijn brein liggen de dingen die ik niet vertel. Ik hoor wel vaker van mensen dat er “meer in me zit”, dat ik soms stil ben. Ik ben niet verlegen. Er zijn gewoon dingen die ik niet zeg, niet omdat ik bang ben om ze te vertellen, maar omdat ze zoveel meer van mij zijn als niemand anders ervan weet.

Ik verwerk deze dingen wel eens in verhalen of in de blogs die ik schrijf, maar nog altijd op een manier dat het van mij blijft. Of soms ben ik klaar met een bepaalde herinnering of een bepaald gevoel en dan mag het de wereld in, waarna ik er meestal achter kom dat er nog veel meer mensen zijn met precies dat gevoel.

Af en toe springt er een herinnering op die ik al heel lang niet meer heb bekeken, maar het mooie aan herinneringen is dat je ze keer op keer kunt afspelen en het kunt terughalen alsof het voor je ogen gebeurt. Het leuke is dat veel van de momenten die ik afspeel, vaak maar een of twee seconden zijn. Geluk zit in de hele kleine dingen, om maar een cliché te gebruiken.

En als ik die momenten dan bekijk, ben ik zo blij dat ik mij ben, met dat hele archief aan mooie dingen in mijn hoofd. Natuurlijk zijn niet alle beelden die ik afspeel prachtig, maar alles wat ik heb ervaren draagt bij aan de film van mijn leven, de film die uitlegt wie ik ben. Door herinneringen keer op keer te bezoeken, leer ik meer van mezelf.

Het is veel te laat voor diepe gedachten.

Dingen die ik regelmatig denk wanneer ik me voorstel

Hoi, ik ben Nicole.

Hoi, ik ben Nicole shit ik heb je naam niet gehoord wat moet ik nu doen?!

Hoi, ik ben Nicole en daar zitten mijn ogen niet, gast.

Hoi, ik ben Nicole en ik vind je nu al niet aardig. Ik weet dat het heel bevooroordeeld is, maar misschien is het ook gewoon intuïtie. Meestal weet ik het verschil ook niet.

Hoi, ik ben Nicole, mijn GOD WAT EEN STERKE HANDDRUK AU.

Hoi, ik ben Nicole en jij bent waanzinnig knap, jeetje, feliciteer je ouders even van me, want ze hebben prachtige genen geleverd.

Hoi, ik ben Nicole, we kennen elkaar al en ik stel me voor de grap voor, lach alsjeblieft, anders sta ik voor schut.

Hoi, ik ben Nicole. Ik ben zenuwachtig om je te ontmoeten en ik heb het laatste uur manieren bedacht om leuker over te komen dan ik eigenlijk ben. Ik ga nu een grapje maken, want dan lijk ik sympathiek.

Hoi, ik heet Nicole ben. Oké, dat zei ik verkeerd, dit is echt een slechte eerste indruk, Nicole.

Hoi, ik ben Nicole, wees alsjeblieft net zo cynisch en irritant als ik, want al deze mensen zijn redelijk saai.

Hoi, ik ben Nicole en ik voel me lichtelijk geïntimideerd door jou.

Hoi, ik ben Nicole en kut, ik heb weer de naam niet gehoord!

Hoi, ik ben Nicole. Ja, mijn stem sloeg over. Verdomme.

Hoi, ik ben Nicole.

Zet dit maar in de map: dingen waar ik veel te veel over nadenk. Het zou een leuk sociaal experiment zijn om dit allemaal uit te spreken op het moment dat ik ze denk. Aan de andere kant is dit allemaal best gecensureerd, dus misschien is het niet altijd heel handig. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik niet de enige ben die dit soort dingen denkt bij de meest normale sociale interacties. Toch? TOCH?

Seksverhalen

Ik woon vrij dicht bij de beruchte ‘hoerenboten’, de woonboten waar iedereen die geld betaalt naar binnen kan voor wat ze maar willen (tenminste, zo zie ik het voor me). Ik fiets er regelmatig langs en altijd kijk ik er vol fascinatie naar. Het is er nooit stil of leeg. Ik heb nog nooit meegemaakt dat er geen auto’s rijden en eens in de zoveel tijd zie ik een zakenman uit een van de boten komen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is en misschien is dat het ook.

Soms zit ik in de bus en speel ik het spelletje ‘wie ben jij en wat is jouw verhaal?’, waarbij ik me probeer voor te stellen hoeveel verschillende mensen met verschillende achtergronden er nu bij elkaar zitten. Soms vergeet ik wel eens dat iedereen om mij heen heel complex is en veel meer is dan ik op dat moment zie. Het spelletje wordt nog veel leuker bij prostituees, die ongetwijfeld van alles hebben gezien en meegemaakt. Ik wed dat ze hele boeken zouden kunnen vullen met hun ervaringen en dat die boeken ook nog eens zeer goed verkocht kunnen worden.

Om een of andere reden krijg ik altijd veel verhalen te horen. Ik hoor veel mooie, vreemde en zielige dingen. De leukste soort verhalen (behalve dan de heel gênante, die staat ook wel bovenaan mijn lijstje met leuke dingen in het leven) zijn seksverhalen. Het is niet eens vanuit een perverse interesse en ik hoef ook lang niet alle details te weten. Het tegenovergestelde.

Ik hou van seksverhalen waarbij alles fout gaat. Waarbij mensen hun hoofden stoten, per ongeluk scheetjes laten of zich pijn doen bij lichaamsdelen waar je toch echt geen pijn wilt. Dat zijn de allermooiste verhalen, niet alleen omdat ze heel vaak grappig zijn, maar ook omdat ze het idee dat romantische komedies erin hebben gestampt helemaal afbreken. Geloof het of niet, seks is niet perfect belicht met alleen maar mooie mensen en er gaat best wel wat fout. En dat is lachen. Tenminste, als je het van andere mensen hoort.

En zo fiets ik langs de hoerenboten, benieuwd naar hun seksverhalen. Het is als het fietsen langs een schatkist die ik niet kan openen.

 

Soms voelt mijn brein als een springkussen zonder lucht erin

Soms duurt het even voordat je dingen door hebt. Voor iemand die graag met taal bezig is en soms woorden ontleedt en ze terug voert naar een Griekse of Latijnse oorsprong, heb ik behoorlijk wat blinde vlekken als het gaat om taal.

Het eerste prachtige voorbeeld was van toen ik een stuk jonger was. Nogmaals, ik was heel jong. Ik was ervan overtuigd dat iedereen het had over “ontroerend goed”. Ik wist niet precies wat er nou zo goed was, maar het was ontroerend en het was ook nog eens heel belangrijk, want ze hadden het erover op het nieuws.

De tweede keer dat ik niet kon begrijpen hoe ik ooit überhaupt Nederlands heb kunnen leren, heeft te maken met het woord “horeca”. Voor mij was het gewoon een gegeven, een woord dat we gewoon hadden. Tot iemand het aan me uitlegde: hotel, restaurant, cafe. Ik voelde me als Harry Potter toen hij net te horen kreeg dat hij een tovenaar was.

De derde keer was vlak voordat ik de bovenstaande tweet plaatste. Folder. Fold, het Engelse woord voor vouwen. En ineens viel alles op z’n plek. Maak je maar geen zorgen, de muur om mijn hoofd tegenaan te bonken was al vrij snel gevonden en ik heb ook nog eens een goede twee minuten in de ruimte gestaard en me verbaasd over hoe mijn brein zoiets simpels niet kan begrijpen.

Laten we zeggen dat het goed is dat ik elke keer wat nieuws leer en blijf denken. Zo blijf je jong, zeggen de oudjes. Ik ben gewoon blij dat niemand ervan weet. Oeps.

Dingen die ik denk terwijl ik aan het sporten ben

Ik heb me afgelopen week (jawel, terwijl ik op zoek was naar motivatie) ingeschreven bij een sportschool en ik ben vaker gegaan dan ik van mezelf verwacht had. Hier zijn een aantal dingen die ik denk terwijl ik in de sportschool ben, in willekeurige volgorde:

– Ik ben ZO sterk, ik kan iedereen aan!

– Oké, die vrouw is twee keer zo oud als ik en die heeft twee keer zwaardere gewichten. Ik moet harder werken.

– Er zit overal zweet.

– Overal.

– Serieus, ik maak geen grapje. Waar komt al dat zweet vandaan?

– Ben ik nu pas vijf minuten bezig?!

– Ik weet dat deze oefening er niet uitziet, meneer die me aanstaart, maar hij werkt wel, dus ga lekker verder met je crosstrainer, man.

– Waarom hebben ze Nickelodeon aan op de televisie? Weten ze dan niet dat er rond dit tijdstip niks op is?

– Oké, andere televisie: EEN KOOKPROGRAMMA? NEEEEEEEE.

– Wat zal ik straks eten?

– Ik hoop dat ik morgen spierpijn heb, dan kan ik erover opscheppen.

– Shit, die jongen is knap! Ik zie er niet uit! Kijk me niet aan, kijk me niet aan, kijk me niet… hij keek me aan. Ik zweer je dat ik er leuker uitzie als ik niet doodga tijdens het sporten!

– Waarom doe ik dit ook alweer?

En terwijl je dit leest is er een kans dat ik al deze dingen denk terwijl ik in de sportschool ben. Want het feit blijft dat ik me voel als een topatleet als ik naar buiten loop en dat gevoel is gewoon heerlijk.