Bevestig mij, creepy mannen op straat

Een tijdje geleden vond ik de ware. Het was de oude man die op straat kusgeluidjes naar me maakte. Ik was op slag verliefd. Ik droeg een sportlegging, een oud t-shirt en had mijn haar in een rommelige staart. Ik wist meteen: deze man houdt ook van mij als niet op mijn meest Beyoncé ben. Hij zal me ook fuckable vinden als ik mijn pyjama vol gaten aan heb. Dat waardeer ik.

Ik nam me meteen voor Tinder te verwijderen. Niemand kon op tegen deze man, deze geweldige, waarschijnlijk van de AOW genietende man. Ik wilde meer van hem weten. Maar hoe benader je degene die in een heel korte tijd je hele wereld is geworden? Hoe kon ik hem duidelijk maken dat ik deze relatie tot een hoger niveau wilde tillen? Immers was ik hem voorbij gefietst en stond hij op de stoep. Hij was al gestopt met kusgeluidjes maken. Vond hij me nog wel aantrekkelijk? Kon hij ook genieten van het uitzicht van de achterkant?

De onzekerheid deed haar intrede. Inmiddels had er in zeker twee seconden niemand naar me getoeterd, geschreeuwd of gekust. En dat op deze zonnige dag, een dag waarop een gemiddelde persoon met borsten toch zeker meerdere malen van een afstandje wordt verteld dat jawel, meerdere mannen het toch wel met haar willen doen. Maar ik fietste daar zonder enige bevestiging. Wat moest ik nu? Wie was ik zonder dat mensen vanuit witte busjes me laten weten dat ik recht van bestaan heb?

Ik besloot door te fietsen. De man hield vast niet van me zoals ik van hem. Hij was me vast al vergeten en had zijn geilheid vast laten botvieren op een ander meisje. En zo vond ik gedesillusioneerd mijn weg naar huis, waar ik moest leren dealen met mijn leven zonder man.

Advertenties