De huisgenoten van het suikermonster

In een huis wonen met mensen die je voorheen niet kende en alles met hen delen klinkt een beetje als het begin van een sitcom, maar inmiddels woon ik al 2,5 jaar op kamers en is het bijna (met nadruk op bijna) normaal om een vreemde in je huis te halen. Maar het samenwonen met huisgenoten brengt bepaalde…verleidingen met zich mee.

Stel bijvoorbeeld dat jij, übergezond en met de beste intenties, helemaal geen snoep in huis hebt gehaald. Het is weer een van die goede voornemens waarvan je weet dat je je er toch niet aan gaat houden, maar om een of andere reden blijf je het proberen. En stel nu dat de suikermonster in je ineens helemaal uit zijn plaat gaat. Wat doe je?

Je zou naar de winkel kunnen gaan, maar die is al dicht en daarnaast zit je al heel de dag in je pyjama te soggen, dus het is niet echt een optie om je in een spijkerbroek te wurmen en de moeite te nemen om honderd meter naar de supermarkt te lopen. In plaats daarvan ga  je in huis op jacht. En met op jacht bedoel ik, je gaat overal zoeken naar iets wat eetbaar is en wat je overgrootoma al niet meer zou herkennen als eten.

Zoals ik al had gezegd, jij hebt zelf niks in huis. Maar een van je huisgenoten wel! Sterker nog, die huisgenoot heeft gewoon een rol koekjes liggen en is zelf niet eens thuis! Het suikermonster doet een vreugdedansje en je kan het niet laten om gemeen te glimlachen. Maar wat je nu in je hoofd hebt, is een slecht idee. Je wilt het eten stelen. Nee, stout persoon, dat mag niet!

Je geeft toe aan de verleiding en neemt een heel klein stukje van het koekje, een kruimeltje, zodat je huisgenoot niks merkt. De zoete smaak van je misdrijf vult je mond en voor je het weet is er een koekje weg. Eén koekje is niet zo erg, toch?

It’s like rain…

Zaterdagnacht rijd ik in de stortende regen zo’n honderd kilometer naar huis. De autolichten weerspiegelen op de weg. Het ziet eruit alsof ik door een schilderij rijd, zo’n modern kunstwerk van een of andere melancholische schilder. Het is een geluk dat ik erachter ben gekomen hoe de ruitenwissers werken, anders was ik er heel anders aan toe.

De radio staat hard. Ik zing mee, eerst zacht en onzeker, en dan keihard en expres (oké niet expres) lelijk, want niemand kan me horen. Geen onderburen of huisgenoten, geen nieuwsgierige ouders, niemand, niemand, niemand. Er zijn weinig momenten waarop je tegenwoordig werkelijk alleen bent. Ik fantaseer over op vakantie gaan naar de bergen en er keihard te schreeuwen.

Het mooie aan de nacht is dat alles anders wordt. De sfeer is gemoedelijker. Wij zijn de nachtelijke rijders. We zijn verbonden, hier, nu, en straks zullen we dat nooit meer zijn. De nacht is de tijd voor romantische gedachten hierover, ze kunnen het daglicht niet verdragen.

Ik kom thuis terwijl ik schaamteloos Ironic van Alanis Morissette meeblèr en ik ben opgelucht wanneer ik zie dat ik niet hoef te fileparkeren (zelfs op mijn rijexamen stond ik een halve meter van de stoep en dat was een goede prestatie). Wanneer ik buiten sta, probeer ik wat sterren mee te pakken voor ik de voordeur opendoe.

Slapen, en hopelijk draag ik wat sterren mee mijn dromen in.

In beeld: mission googly eyes

Wat kun je anders doen wanneer je in een winkel staat en ongeveer vijftig losse, nieuwsgierige oogjes kijken je aan voor slechts één euro, anders dan ze te kopen en ze te verspreiden door het huis met je huisgenoot? Ineens is alles in huis verrast, gek, of, in het geval van de magnetron, aan het gillen van blijdschap. Wie heeft de IKEA nodig als je gewoon plakoogjes kunt kopen?

Help! I need somebody!

De laatste paar weken zijn er behoorlijk veel hospiteeravonden geweest, hier in ons kleine studentenhuisje. Tijdens die avonden moesten we onszelf elke keer opnieuw voorstellen en dat zet je wel aan het denken. Wat zijn mijn hobby’s eigenlijk? Is slapen een hobby?
In ieder geval, ik moest dus ook elke keer vertellen dat ik, als het goed is, over een paar maanden mijn bachelor heb gehaald, wat best spannend is. Voor het zover is, moet ik alleen nog een scriptie schrijven. En daar heb ik jouw hulp bij nodig.

Mijn scriptie gaat namelijk over bloggers. Ik ben op dit moment op zoek naar jongeren, tussen de vijftien en de twintig jaar, die in het Nederlands een persoonlijke blog bijhouden (dus bijvoorbeeld niet een beautyblog of een blog over sport. Je moet in zekere mate over je eigen leven vertellen) om te interviewen over het bloggen. De interviews zullen waarschijnlijk tussen een uur en de anderhalf uur duren.

Ik ben op zoek naar ongeveer tien mensen, dus als je iemand kent of bent die hieraan mee zou willen werken, zou ik je eeuwig dankbaar zijn!

Laat een reactie achter of stuur een mail naar woordenuitmijnbroekzak@gmail.com als je interesse of vragen hebt.

Het moment

“Dus jij hebt een blog?”

“Ja, dat klopt.”

“Waar blog je dan over?”

“Eh…”

Het zweet begint van mijn voorhoofd te stromen, mijn wangen worden rood en mijn handen gaan trillen. In mijn hoofd ga ik alles wat ik ooit op mijn blog gezet heb langs en ik probeer er een woord voor te vinden.

“Eh, nou…”

Maar ik vind geen woorden. Ergens ben ik bang dat ik per ongeluk iets zeg wat helemaal nergens op slaat. Dit zou niet zo moeilijk moeten zijn. Waarom is het zo moeilijk? Ik laat nog een stilte vallen in de hoop dat mijn gesprekspartner het compleet vergeet, maar de ogen blijven staren en ik begin te geloven dat die persoon iets weet wat ik niet weet.

Ik wuif een onbeholpen met mijn hand.

“Het is een beetje van alles wat. Het gaat niet echt ergens over, of zo.” Ik gooi er nog een lachje achter, maar ik weet niet waarom.

De ander knikt. “Oh, oké.”

En ik weet niet waarom ik dit zo ongemakkelijk vind.

Reclames, Unilever en een blekere huid

Ik heb een speciaal plekje in mijn hart voor reclames, en dan in het bijzonder het zeuren op reclames. Ze zijn niet alleen een makkelijk doelwit om belachelijk te maken, maar ook om bepaalde punten duidelijk te maken. Het is niet voor niets dat reclamemakers voor bepaalde plaatjes kiezen. Het zijn blijkbaar dingen die mensen ertoe kunnen brengen om te consumeren en dus aanspreken.

De laatste week is er veel te doen geweest over Dove. Ze brachten dit filmpje uit waarin een forensische artiest vrouwen schetst zoals ze zichzelf zien en vervolgens hoe iemand anders hen ziet. De resultaten spreken voor zichzelf: de vrouwen zien zichzelf als veel lelijker en triester dan anderen hen zien.

Vervolgens kwamen blogposts als deze, waarin wordt uitgelegd hoe hypocriet moederbedrijf Unilever is, die zowel Dove bezit als Axe, het bedrijf dat juist reclames zoals deze in de wereld brengt, waarin grotendeels dunne, blanke, schaars geklede vrouwen voorkomen. Bovendien bezit Unilever ook bedrijven die huidverblekingscrèmes verkopen in landen als India. Ineens is het ‘je bent mooi zoals je bent’-credo van Dove niet meer zo geloofwaardig.

Maar wat is er nu precies mis met Axe en huidverbleking? Axe heeft reclames, vooral gericht op een mannelijk publiek, die grappig bedoeld zijn. En is het niet zo dat we hier in het westen zelfbruiners hebben? Hoe verschilt dat van verblekingscrème?

Allereerst Axe. Het probleem is dat niet alleen heteroseksuele mannen deze reclame zien. Axe is ook een heel goed voorbeeld van hoe vrouwen worden gerepresenteerd in reclames. Axe is namelijk niet het enige bedrijf dat vrouwen neerzet als de overwinning, iets wat aangetrokken kan worden alsof het geen vrije wil meer heeft door een bepaald product. De documentaire Killing Us Softly gaat dieper in op vrouwen in reclames. Kort gezegd: het is objectificering, grappig bedoeld of niet. En het heeft heel veel effect op jonge vrouwen.

Dan huidverbleking. Hier is het verschil: blank zijn is de norm, overal in de wereld. Waar je ook bent, als blanke heb je de voorkeur. In dit filmpje zie je een aantal voorbeelden van reclames voor huidblekers, waarin een vrouw bijvoorbeeld geen baan kan krijgen met haar bruine huid, tot ze natuurlijk haar huid bleekt. Zou je zo’n reclame kunnen maken met zelfbruiners? Het verschil is dat blanken niet donker willen zijn, ze willen ‘zongebruind’ zijn en blank blijven. De reclame voor huidverbleking richt zich duidelijk op blank zijn en hoe mooi dat is.

Nog een laatste puntje van kritiek op Dove en haar campagnes. In plaats van vrouwen te vertellen ‘je bent mooi zoals je bent’, kunnen ze ook zeggen ‘je bent goed zoals je bent’. Ze kunnen je vertellen dat je aan niemand schoonheid verschuldigd bent, dat je veel meer bent dan je uiterlijk, dat lelijk zijn geen ramp is. Maar als mensen dat zouden weten, zouden ze geen producten verkopen natuurlijk.

Reclames geven dus mooie case studies voor dit soort discussies. Het gaat hier niet specifiek over hoe slecht Unilever is, want Unilever is niet het enige bedrijf dat dit soort dingen flikt. Maar dit is wel een goed startpunt voor een veel grotere discussie rondom seksisme en racisme en door erover te praten, leren we allemaal (ik ben geen expert, zeker niet op het gebied van racisme) en kunnen we dit soort dingen beïnvloeden.

Ik ben natuurlijk benieuwd naar jullie meningen hierover.

Frederique, topvrouw: deel 2

Deel 1 is hier te lezen.

Transgender Nederland 
Frederique is de voorzitter van LKGT&T/Transgendervereniging Nederland. Dit is een organisatie die plaatselijke avonden organiseert voor transgenders. De vereniging heeft zo’n tweehonderd leden. Elke maand worden er avonden georganiseerd waarbij er verschillende activiteiten zijn. Zo zijn er modeshows en worden er make-upadviezen gegeven, maar transgenders komen ook bij elkaar om te praten en elkaar te ondersteunen. Daarnaast probeert Transgendervereniging Nederland zoveel mogelijk voorlichting te geven in de hoop dat het meer geaccepteerd wordt om transgender te zijn.
De vereniging maakt deel uit van een overkoepelende organisatie, Transgendernetwerk Nederland (TNN). TNN is momenteel bezig met het veranderen van artikel 28, de wet die regelt wanneer iemand zijn of haar geslachtsaanduiding mag veranderen in de basisadministratie. Op dit moment moeten mensen die dit willen aan drie eisen voldoen. Ze moeten goedkeuring van zowel een deskundige als van de rechtbank krijgen en ze moeten gesteriliseerd worden. Het liefst zou TNN willen dat al deze eisen vervallen, maar voor nu richt de organisatie zich op het laten verdwijnen van het oordeel van de rechtbank en de sterilisatie-eis. Het veranderen van de geslachtsaanduiding kan erg belangrijk zijn voor iemand. “Op het moment dat ik vierentwintig uur als vrouw leefde, bleek dat een derde van de post onder meneer binnen te komen, gewoon omdat die basisadministratie nog niet aangepast was. Dat was heel frustrerend”, zegt Frederique.
De organisatie hoopt dat het voorstel ergens in het voorjaar plenair behandeld zal worden.

Openheid, acceptatie en geen spijt 
Op de vraag wat tips zijn voor mensen die niet transgender zijn, zegt Frederique: “Het meest belangrijke is: sta open voor datgene wat je hoort. Geen enkele transgender is hetzelfde, dus op het moment dat iemand zegt: ‘ik ben travestiet’, is het altijd goed om door te vragen van: ‘wat betekent dat dan voor jou?’” De grootste angst van mensen die transgender zijn, is niet geaccepteerd te worden en afwijzing. Het is dus van belang om te proberen om door één deur te komen met de transgender persoon. “Accepteer wat je tegenkomt”, luidt het advies. Daarbij merkt Frederique op dat het heus niet alleen transseksuelen zijn die het lastig hebben. Lichamelijk gezien hebben transseksuelen het moeilijk, omdat zij te maken hebben met operaties en hormonen, maar travestieten moeten in elke nieuwe omgeving uitleggen dat ze het prettig vinden om zich soms als vrouw te kleden. Zodra een transseksueel als vrouw leeft, kan zij ondergaan in de massa als vrouw. Travestieten komen elke keer in een outingsperiode terecht, bijvoorbeeld als ze in een verzorgingshuis terechtkomen. Daarin is acceptatie dus erg belangrijk.
Voor mensen die zelf transgender zijn, heeft Frederique ook adviezen, met als belangrijkste: neem de tijd. “Op het moment dat je erachter komt dat dit met je aan de hand is, wil je het liefst zo snel mogelijk om”, legt Frederique uit, maar het beste is om te wachten met handelen, zodat je zeker bent van wat je wilt. Daarnaast is het belangrijk om te blijven nadenken over waarom je een bepaalde actie wilt ondernemen. “Schrijf een brief aan jezelf en schrijf op waarom nu op dit moment deze stap niet anders kan dan dat die kan”, zegt Frederique. Dan word je gedwongen om na te denken over wat die stap zo belangrijk maakt voor je.
Om die reden heeft Frederique geen spijt van de stappen die ze heeft gezet en het feit dat ze wat later achter haar vrouwelijke kant is gekomen. Mensen die in de puberteit al beginnen met hormonen, behalen doorgaans lichamelijk gezien ‘mooiere’ resultaten. Aan de andere kant is Frederique blij met hoe ze nu in haar vel zit en weet ze niet of ze zich ook zo had gevoeld als ze in de puberteit was begonnen met haar transitie. Bovendien had ze nu een baan en een eigen huis, zodat ze in alle vrijheid kon onderzoeken wat ze wilde. “Dus als ik terugkijk en ik ben eerlijk, dan heb ik het gevoel dat het niet beter heeft kunnen gaan dan het nu gegaan is.”

Geen vaste rollen 
Tot slot hoopt Frederique dat rolpatronen van mannen en vrouwen minder strak worden. Zelf ervaart ze dat ze zich per situatie anders voelt. “Gender is vloeibaar”, legt ze uit. Wanneer ze in nette vrouwenkleding naar concertgebouw gaat, voelt ze zich op en top vrouw, maar aan een tafel met alleen vrouwen, voelt ze zich juist het meest mannelijk van de groep. Ze hoopt dat mensen zoveel mogelijk hun eigen interesses kunnen volgen zonder dat de maatschappij daarop neerkijkt. “Er wordt heel raar gekeken als een vrouw motor rijdt of als een man kiest voor borduur- en handwerk. Ik hoop heel erg dat we van dat soort ideeën afkomen en dat iedereen zelf kan kiezen wat bij zichzelf past.”