In beeld: lente

Tags

bloeien, bloemen, bloesem, hopelijk heb ik gelijk en zitten we volgende week allemaal in de tuin met een pina colada, in beeld, lente, regen, weer, weersverwachting, wolken, zon

De lucht is een soort grijs dat je alleen ziet in sokken en de bomen zwiepen heen en weer in de wind. Ik loop over straat en bescherm mezelf niet tegen de regen. Ik spring in de plassen, want diep van binnen ben ik een klein kind en hoop ik dat het water tot aan mijn knieën omhoog spat. Mijn jas werkt toch minder goed dan ik had verwacht, maar het kan niemand wat schelen.
Dan, plotseling, stopt het. Het is stil. Ik kijk omhoog en zie hoe het zonlicht zich door de wolken heen perst. Op dat moment weet ik: de lente komt eraan. Wacht maar af, de lente komt eraan.

Een onafscheidelijk paar

Tags

aankoop, bijenkorf, columns, ik zal nooit van een ander houden!, kassamedewerker, liefde, onafscheidelijk, paar, winkelen

Op een dag liep ik de Bijenkorf in. Nu ben ik niet het persoon dat normaal gesproken winkelt bij de Bijenkorf, want ik betaal liever veertig euro minder voor een wit t-shirt. Maar dit keer had ik een missie.
Ik ging een etage naar beneden en vond wat ik zocht. Het was prachtig. We hoorden bij elkaar. Meteen liep ik naar de kassa, waar dit gesprek plaatsvond.
“In welke kleur wil je het ingepakt hebben?” vroeg de vrouw aan de kassa.
Ik raakte in de war. Kleur? Ingepakt? “Sorry?”
“Of is het voor jezelf?”
“Ja, het is voor mezelf.”
De vrouw stootte een collega aan. “Ze koopt dit voor haarzelf!” De vrouwen lachten smakelijk en keken me bijna spottend aan. Ik knikte vriendelijk, maar begreep het niet. Dit wil toch iedereen?
Mijn aankoop werd niet ingepakt, maar wel netjes verpakt om het te beschermen. Tevreden liep ik de winkel uit en ging ik snel naar huis. Eenmaal op mijn kamer aangekomen, pakte ik mijn lieveling uit en bekeek het nog goed. Geweldig. Zo mooi. Ik zette het op een mooi plekje, een speciaal plekje, zodat iedereen het kon zien.
En zo kwam ik aan mijn keramieken dinosaurus.

Over schoonheid

Tags

columns, gefilosofeer, goh Nicole ik wist niet dat je serieus kon zijn ja het is toch wat he, media, perspectief, schoonheid, schoonheidsideaal, socrates, van dale, zelfvertrouwen

Als Socrates het erover heeft gehad, weet je dat het van een zeker belang is geweest. Doe de televisie aan en je ziet vrijwel alleen maar mooie mensen. Tegelijkertijd zie je steeds meer discussie over die mooie mensen, omdat ze zo mooi zijn dat andere mensen zich minderwaardig gaan voelen. Is schoonheid dan zoveel waard?
Tegenwoordig gaat het niet meer om uiterlijk, nee, het gaat over zelfvertrouwen. Dat is pas aantrekkelijk. Alle putjes in je billen, hangende borsten en huidproblemen zijn oké, zolang je maar in jezelf gelooft. Het klinkt allemaal wel leuk en aardig, maar zelfvertrouwen krijgen is heus niet altijd makkelijk. Hier is geen magische pil of ‘verstevigende crème’ voor. Je moet het gewoon zijn, wat dat ook mag betekenen.
Volgens Van Dale betekent zelfvertrouwen ‘het vertrouwen in de eigen kracht’. Welke kracht? Wat is kracht? Mogen mensen zeggen dat ze geloven in hun eigen schoonheid of zijn ze dan arrogant? Waar ligt de grens? Als je van een gebouw afspringt omdat je denkt dat je kunt vliegen vertrouw je belachelijk veel in je eigen kracht, maar het pakt waarschijnlijk niet zo goed uit.
Naar mijn mening is schoonheid, net als zelfvertrouwen, iets wat je zelf behoort te definiëren. Zelfvertrouwen krijg je als je de schoonheid ziet van wie en/of wat je bent. Het gaat om het perspectief. De mensen op televisie zijn zeker mooi en hopelijk zijn ze daar blij mee, maar hun schoonheid is niet de schoonheid. De schoonheid bestaat niet in mijn ogen.

Hoe denk jij over schoonheid en zelfvertrouwen?

Nicole uit het verleden

Tags

bloggen, columns, geld, lief zijn voor jezelf dat is heel goed!, Nicole, toekomst, verleden, wekker zetten

Soms ben ik dol op Nicole uit het verleden, soms wil ik in de TARDIS alleen om terug in te tijd te gaan en haar een klap te geven (en om haar chocola af te pakken). Nicole uit het verleden regelt haar zaakjes voor de Nicole uit de toekomst en dat pakt soms niet goed uit.
Zo bedenkt Nicole uit het verleden bijvoorbeeld dat ze haar wekker zet op een vrije dag. Zo kan de Nicole uit de toekomst vroeg beginnen met studeren. Nicole uit het verleden denkt dat ze de Nicole uit de toekomst hiermee een dienst bewijst en ze verwacht ook dat Nicole uit de toekomst haar dankbaar zal zijn. Maar wanneer Nicole uit de toekomst eenmaal wakker wordt om zeven uur op een vrije dag, baalt ze enorm.
Soms, heel soms, is Nicole uit het verleden fantastisch zonder dat ze het zelf doorheeft. Dan vindt Nicole uit de toekomst ineens tien euro tussen een tijdschrift dat ze eerder heeft gelezen. Nicole uit de toekomst is dan enorm gelukkig en probeert dan expres hier en daar een paar euro achter te laten voor de volgende Nicole uit de toekomst. Dat werkt niet, want Nicole uit de toekomst heeft vrijwel altijd een gebrek aan geld.
Vaak doet Nicole uit het verleden ook bewust iets goeds.. Zo heeft ze deze blogpost twee dagen van tevoren geschreven omdat ze weet dat de Nicole uit welke tijd dan ook altijd dingen tot het allerlaatste moment uitstelt en soms om één uur ‘s nachts nog een stukje moet tikken. Bedankt, Nicole uit het verleden!

Daag me uit: Monopoly deel 5

Tags

arnhem, daag me uit, deze blogpost is opgedragen aan de dikke oude man die mijn vriendje wilde zijn ik houd van u, ketelstraat, monopoly, steden, steenstraat, straatnamen, straten, velperplein

Een tijdje geleden vroeg ik jullie hier om uitdagingen. Gek, vreemd, grappig, leuk, het maakte allemaal niet uit. Zo gaf Desi mij de opdracht om de straten van het Monopoly-spel op te zoeken. Om alle straten in één keer op te zoeken, bleek na een korte blik op het bordspel al onmogelijk, dus deze uitdaging komt in verschillende delen. Nu deel 5: Arnhem!

Nadat Marcella en ik in Utrecht op zoek waren gegaan naar de Monopoly-straten, besloten we dat het leuk was om nog een stad mee te pakken. Arnhem was weer een stad waar ik nog nooit echt had rondgelopen en ik was wederom aangenaam verrast. Arnhem is gezellig, mooi, en er zijn genoeg winkels om in rond te snuffelen (zoals de 1 euro winkel, waar we alle kookwekkers op andere tijden hadden gezet).

De lokale bewoners waren ook erg vriendelijk. Zo was er een dikke oude man die zich aanbood om mijn vriendje te zijn. Aangezien ik zo’n aanbod niet vaak krijg (nooit dus), heb ik maar ja gezegd. We gaan trouwen in augustus.

En toen waren er nog maar twee steden over. Eigenlijk hebben we de op een na laatste stad al bezocht, maar het is lastig om de allerlaatste ook op te zoeken. Dan is het namelijk echt afgelopen. Gelukkig heb ik nog een rijtje uitdagingen staan. Bovendien hebben we de postkaarten nog…

De kronieken van het studentenleven #2

Tags

columns, de kronieken van het studentenleven, humanistiek, oh en ik moet regelmatig huilen bij de practica jep ik ben er zo een, op kamers, student, studeren, studie, tips, universiteit voor humanistiek, uvh

Je kunt hier lezen hoe ik mijn studie Humanistiek gevonden heb. Nu vraag je je vast af: wat is het in vredesnaam? En wat kun je ermee? Als student Humanistiek heb ik deze vragen al zo vaak gekregen dat ik zelfs een keer voor het gemak heb gezegd dat ik rechten studeerde. Het lijkt niet op elkaar, maar het scheelde wel heel veel uitleg.

Universiteit voor Humanistiek
Je volgt de studie Humanistiek niet op een universiteit die iedereen kent. Natuurlijk niet, want stel dat mensen gewoon ineens weten wat je doet en waar. Dat kan natuurlijk niet, want dan zou je geen ellenlange uitleg hoeven geven.
De slogan van de universiteit is ‘de mooiste studie is de mens’. Het is een goede slogan om twee redenen, namelijk 1) het spreekt (de juiste) mensen aan en 2) het beschrijft heel goed waar de studie om gaat. De studie is ingedeeld in twee blokken, zingeving en humanisering. Bij zingeving gaat het om hoe mensen hun leven betekenis geven en waar de samenleving of bepaalde groepen hun ethische leefregels vandaan hebben. Humanisering is meer gericht op hoe we de samenleving en organisaties zo kunnen inrichten dat het voor iedereen humaan is. Er worden elke keer heel veel verschillende autoriteiten aangehaald, van heilige boeken tot niet zo heilige filosofen, van psychologen tot feministen, ze komen allemaal aan bod.
Naast deze twee blokken heb je ook nog practica. Hierbij moet je je heel erg op jezelf richten, op je eigen waarden en normen, op de manier waarop je je gedraagt in groepen of tijdens presentaties en op wat echt belangrijk voor jou is. Dit kan soms enorm confronterend zijn.

Wat kun je ermee?
Meestal antwoord ik op deze vraag: heel veel. Zoals ik de vorige keer zei, gaat ongeveer de helft van de afgestudeerden werken als geestelijk begeleider. Maar je kunt ook adviseur bij organisaties worden, het onderwijs in of onderzoek doen. Een humanisticus (want zo heet je als je afgestudeerd bent) kan heel waardevol zijn in allerlei organisaties, omdat je als student hebt geleerd om heel anders gesprekken te voeren dan andere mensen. Dat gaat overigens heel geleidelijk en waarschijnlijk is er bij mij nog veel te verbeteren.
Zelf wil ik niet de master doen op de UvH, zoals wij de universiteit noemen, niet alleen omdat de master drie jaar duurt, maar ook omdat ik me niet aangetrokken voel tot de vakgebieden waar humanistici normaliter gaan werken. Na mijn bachelor wil ik een andere master doen, maar welke dat gaat worden, weet ik nog niet. Ik ben nog steeds heel blij met mijn keuze voor Humanistiek, omdat zelfontplooiing hier heel belangrijk is. Ik heb heel veel aan de practica en omdat er hier veel verschillende soorten disciplines voorbij komen, heb ik best een brede kennis. Daarnaast vind ik het misschien stiekem wel leuk om te praten over mijn studie. Ik kan het niet helpen.

Na deze onvervalste propaganda voor deze mooie universiteit zal ik het volgende keer wel over iets algemeners hebben, om jullie nog een beetje geïnteresseerd te houden. Als er verzoekjes zijn, hoor ik het graag!

In beeld: kerkelijk

Tags

geloof, glas in lood, god, het is nu kwart voor een 's ochtends en toch maak ik even een blogpost mag ik een applausje?, in beeld, kerkelijk, kerken, magie, religie

Ik ben niet religieus en de enige keren dat ik in een kerk moest zijn, waren voor de doop van kinderen, maar ik ben dol op kerken. Er schuilt een zekere rust in gebouwen. Je merkt het aan hoe mensen zich gaan gedragen. Ze fluisteren, lopen behoedzaam, alsof ze anders iets verbreken. Hoe je het ook wendt of keert, kerken zijn in zekere zin magisch. Over heel de wereld lijken kerken dezelfde sfeer te hebben. Je hoeft niet te geloven om die sfeer te zien. Je hoeft niets van God te weten om te genieten van het glas in lood. Kerken zijn prachtig.

De schoolmusical

Tags

basisschool, blokfluit, bril, columns, dvd, gelukkig hebben we de dvd nog, ik zong ook heel hard tijdens de liedjes au mijn oren, musical, na de zomer, nerd, schoolmusical

Ik weet het nog heel goed. Groep acht. De schoolmusical. Een stuk of zes, zeven meisjes hadden zich aangemeld om de hoofdrol te spelen – waaronder ik. De hele klas mocht stemmen en de meisjes zelf mochten dat ook. Uiteindelijk kreeg ik één stem. Die van mezelf.
Het klinkt allemaal veel zieliger dan het was, want uiteindelijk mocht ik een nerd spelen, een rol die eng goed bij me past. Daarnaast mocht ik helpen met het script bij te stellen, want onze klas was zo groot dat er niet genoeg rollen waren.
De avond van de musical zelf was ik enorm zenuwachtig, met mijn overgrote trui, sokken en sandalen, mijn bril op en twee staartjes bovenop mijn hoofd. Ik twijfelde zelfs nog of mensen wel begrepen dat dit allemaal expres was, want de hele outfit klopte net iets te goed. De nerds zaten al in de eerste scène en dat maakte het alleen maar spannender. Het engste was nog toen ik blokfluit moest spelen en ik zo trilde dat je dat kon horen (gelukkig moest ik slecht spelen).
Nu, zo’n acht jaar later, heb ik de DVD van onze musical. Ik acteerde heel overdreven, terwijl ik toen dacht dat het heel natuurlijk was en dat ik een enorm talent had. Zelfs nu kan ik nog de liedjes meezingen en zelfs soms enkele zinnen zeggen. Deze nerd kan nog best wel wat onthouden.

Tien dingen die ik heb geleerd door het internet

Tags

baby's, bloggen, columns, ik zal de universiteit voor internet oprichten waar ik les zal geven over deze belangrijke leermomenten, internet, internetten, katten, rebecca black, social media, spoilers, twitter

Ik weet nog dat we voor het eerst internet hadden. Om het te kunnen gebruiken, moest je eerst inbellen en dat klonk ongeveer als dubstep, maar dan beter. Omdat het internet nu zo’n groot onderdeel van mijn dag is (want laten we eerlijk zijn, ik besteed meer tijd aan internetten dan aan studeren), heb ik tien dingen opgeschreven die ik heb geleerd door het internet.

1. Wat je ook maar bedenkt, het staat waarschijnlijk al op het internet.
2. Baby’s, katten en mensen die totaal geen muzikaal talent hebben zijn de meest populaire dingen op aarde.
3. Wat je ook maar bedenkt, er is vast al een meme van.
4. Wat je ook zegt, er is vast iemand om beledigd.
5. Televisie is overbodig.
6. Als er geen internetverbinding is, word ik onrustig.
7. Wantrouw filmpjes die heel vredig lijken of plaatjes waarin niets lijkt te gebeuren.
8. Twitter heeft een meer betrouwbaar weerbericht dan welke nieuwsuitzending of -site waar dan ook.
9. Spoilers voor boeken, series en films zijn overal.
10. Jij zet de meest flatteuze dingen van jezelf op het internet, je vrienden zetten de meest beschamende dingen van jezelf op het internet.

Dat zijn toch belangrijke levenslessen.

Wat ik vroeger later wilde worden

Tags

als ik later groot ben, bergbeklimmer, beroepen, columns, dierenarts, dolfijnentrainer, ik was een gek kind dat is zeker, opgroeien, schrijven, schrijver, volwassen, zeebioloog

Als je kind bent, ligt de wereld nog voor je open. Ik weet nog dat ik alle volwassenen bewonderde, zeker de meisjes van rond de twintig, want ik wilde altijd op hen lijken. Om die reden vond ik elk beroep leuk en daarom wilde ik ook heel wat verschillende banen als ik later groot was.
De meest aparte baan die ik wilde hebben was waarschijnlijk die van bergbeklimmer. Ik weet niet eens hoe ik daarop ben gekomen, aangezien ik het nu al eng vind om vanaf drie hoog naar beneden te kijken. Het leek me gewoon heel stoer om in mijn eentje te overleven in het Himalaya-gebergte en rotswanden te beklimmen. Gelukkig bleef dat idee niet hangen.
Een tweede beroep dat ik wilde uitoefenen was dat van dierenarts. Ik wilde dat heel lang, tot mijn vader opmerkte dat ik dan ook enge dieren moest verzorgen en niet alleen maar hamsters en katten. Toen was het al gauw over met de droom. Ik richtte me overigens wel vaak op dieren, ik wilde namelijk ook onder andere dolfijnentrainer worden (ik weet ook niet waarom) en zeebioloog.
Naast al deze vreemde en soms onlogische beroepen heb ik altijd al schrijfster willen worden. Wat voor negatieve kanten er ook genoemd werden, ik bleef er altijd enthousiast over. Daarom ben ik daar altijd mee doorgegaan, terwijl de dolfijnen en bergen me elke keer minder interesseerden – behalve als ze in een verhaal zaten.

Wat wilde jij later worden?